JAZZEPOES home-> startblad

 

 

     
     
 

 

 
 
   
 

Blijven Drijven ! - STAY AFLOAT ! 

 
     
     
 

De langdurige pandemiecrisis noodzaakt noodlijdende artiesten tot streaming performances, kwestie van toch met iets naar buiten te kunnen komen...wanneer dat kan geeft JAZZEPOES die vaak miniconcerten graag een luisterend oor, al dan niet met wat korte commentaar, je wordt hieronder doorgelinkt naar FB  én de webpagina van de artiesten alsook naar de streaming video's (wanneer er geen restricties zijn) ...Geef jij als jazz/blues (of aanverwanten) artiest ook een streaming concert ? Laat het mij weten en heb ik er tijd voor , dan luister ik  graag mee !   


 
 

P.S.  Streaming events liefst via een youtube of vimeo kanaal, FB streams blijven niet altijd beschikbaar om nadien nogmaals te bekijken...

 

 
 
THE STREAMING SESSIONS 

 
     
     
     
 
...en zie ook de commentaren rond de concerten van het 1e BEL JAZZ FEST in mei 2020 of   van  het Brussels Jazz Festival Flagey 2021, the streaming edition

 
     
  PAGINA1   PAGINA 2   PAGINA 3  PAGINA 4  PAGINA 5

 
     
 
DATE WHO?   MEDIA comment
 
 


     
26/5/2021












Compro Oro's wayward & psychedelic approach to a broad range of sounds - from ethiojazz to Afro-Cuban, even Western - gained them a devote fanbase in recent years.


compro oro





    









 

 
live stream still available ?
try HERE
Het is na een wandeling door het prachtige domein van het voormalige CHATEAU DES FOUGÈRES, het kasteel ‘De Varens’ te Oudenaarde, dat Wim
 ( TJ Segers - vibrafoon, marimba en keys) met de eigenaar/uitbater? binnenstapt in de ruimte waar de band intussen al inleidend ‘Soulstice’ staat te spelen, uit een komende, nog titelloos album. Het is een beetje zoals voorzichtig een weg slaan door een dichte lianen-jungle al zal het er met de voorstelling van het nieuwe album deze keer zeker niet zo exotisch aan toe gaan als bij eerdere releases. Persoonlijk viel ik het meest voor de sound van ‘Transatlantic’ en ‘Bombarda’ want volgende werkjes (‘Suburban Exotica’ en zeker ‘Simurg’) gingen mij soms nét iets teveel door de psychedelische bocht. Deze keer gaan we echter meer de Americana tour op en dat bevalt me ! Robbe Kieckens zie ik hier niet meer terug op de percussie, daar staat nu Falk Schrauwen voor en Mattias Geernaert ruilde voor Matthias Debusschere aan bas. De vaste kern is gebleven met Wim die eveneens voor de meeste composities tekent, Frederik Van den Berghe op de warme drums en de bijzondere gitarist Bart Vervaeck die naast soms stunning gitaarwerk ook al es een compositie bijdraagt. ‘The Lower Ninth’, wat vervolgt , houdt het ook wat rustig aan de start maar zou zo’n nummer van Bart kunnen wezen want hier heeft de gitaar het meeste woorden. ‘Bitcoins’(klinkt je bekend, niet ?), het volgende nummer, is nu es niet een opdringerige mail om je aan te zetten je in financieel avontuur te storten, iets wat dagdagelijks mijn mailbox spamt !, maar is wél een gedreven song die de zaak hier gaat versnellen en je meesleept in een kort maar gedreven stuk.’Lament’ daarentegen valt dan terug op een paardenstap-rhythm en met een tik tegen de cowboyhoed wordt dat wat rustig rondkijken terwijl er toch ook weer wat digitale geluidjes je om de oren vliegen. Variatie troef dus want ‘Dungeon’ duikt dan weer af in meer duistere oorden en dat op een roetsjbaan van excitement ! Ik noteer hierbij ‘marimba’ en ‘lapsteel’.Het zijn die ongewone combinaties van instrumenten en mix van stijlen die er weer es wat anders van maken en de sound van Compro Oro zo typeert .’ Kayak’ mag dan deze voorstelling afsluiten, een gezellige deun is dat die al naar vakantie doet verlangen. Wim bespeelt hier weer de keys wat die al meer doet dan dat-ie de marimba aanslaat. Dat betekent dat Compro Oro hier zowaar afdwaalt van het latin pad en deze keer duidelijk een afslag maakt naar de Twang American freeway, noemen we het dan maar ‘Twang Jazz’?…



19/5/2021











Naima Joris 



 


Her wonderful voice and disarming lockdown-covers made Naima Joris the virtual BelPop sensation of this past year. The ideal stepping-stone to her debut EP, on which she sings her way through the loss of her sister. The singles ‘Bellybutton’ and ‘Soon’ go right to the bone.
Together with Niels Van Heertum (euphonium and trumpet), bassist Lara Rosseel, Vitja Pauwels on guitar and Tijl Piryns on drums, she gives us music that reflects the musings of her soul.












 

 


..Nadat we ze begin dit jaar nog zagen aantreden op het Brussels Jazz Festival, dus nog voor het verschijnen van haar eerste, titelloze EP en na haar recente verschijning in ‘De Zevende Dag’ verleden zondag, slechts geflankeerd door bassiste Lara Rosseel en gitarist Vitja Pauwels, zien we ze vanavond alweer, dit keer mét volledige band én op het podium van de welbekende Brusselse AB muziektempel nog wel want deze ster schijnt gauw steeds maar hoger aan het firmament, het hemelgewelf waartegen zij haar soudades (zal ik het maar noemen) met veel innemende overtuiging ten gehore brengt. Van start gaan we met een erg mooie opener met die schreiende gitaar van Vitja en een mooie baslijn van Lara, ik veronderstel met ‘Soon’, waarmee de EP ook opent? Het euphonium van Niels (Van Heertum) legt daar sfeervolle accenten bij. Een mooie start is dat en ik heb hier meteen een beter gevoel bij dan bij het Brussels Jazz Festival concert van Januari…’And It’s Supposed To Be love’ van Abbey Lincoln komt hierna met aangrijpende tonen uit de sopraansax. Een nummer dat op het einde de duisternis intreedt als het ware vooraleer we een eerste stuk horen van de Kaapverdische Cesaria Évoria en da’s gedrenkt in een zwoelere weemoed, een gevoel dat Naima benadrukt op de sopraansax, het instrument (maar dat schreef ik hier nog al wel) dat haar het beste ligt, al zal zij tijdens het concert ook zowel de keys als de gitaar als even de bongo’s bespelen. Naima heeft er vanavond duidelijk zin in, glimlacht meermaals ondanks de tristesse dat de nummers in zich dragen en voelt zich prima met haar band, da’s wel zeer duidelijk, en gaat dan door naar misschien het beste nummer van de EP ook : ‘My Home’, met tekst van haar betreurde zus Saskia. Nog meer dramatiek daarna krijgen we in een nummer waarbij Tijl (Piryn, drums) de toms geselt met percussiedingetjes en dat komt over als ware het zweepslagen, qua sfeerzetting van zelfkastijding kan dat tellen ! Intussen vertoont het klankspoor hier al een tijdje wat korte netwerkglitches, een euvel dat er bij latere herbeluistering gelukkig niet meer bijzit. De live-commentaren worden intussen zwaar gespamd door fake videolinks, erg storend is dat en de kijkers/luisteraars reageren daar dan ook terecht op, klik hier vooral niet op ! Die commentaren zijn anders heel lovend hoor en liefdevolle like-icoontjes fladderen daar constant doorheen : (‘betoverend, bezwerend gezang,.’met de voluptueuze diepgang van een cello’ merkt iemand op en da’s mooi gezegd want Naima zingt met de ware doorleefdheid van iemand waar zij eigenlijk nog veel te jong voor is, it’s magic !...een volgend donker nummer vindt z’n besluit met het geroffel op de drums van Tijl, iets waarmee zij haar concert op het Brussels Jazz Festival mee afsloot. Niet nu dus want gelukkig rest er nog meer dan tijd voor de intussen 459 virtuele maar wel zéér enthousiaste fans vanavond op het web ! Je zag hun aantal gaandeweg groeien naarmate het concert vorderde…niet eerder meegemaakt tijdens deze streaming session reeks…een fenomeen ! Wat later krijgen we een nieuw nummer, een trage ‘lockdown wals’, zoals Naima het zelf benoemt en die zou mogelijks ‘Inside Out’ als titel kunnen meekrijgen. Volgt nog het van haar al bekende ‘Sodade’, origineel is dat van Cesaria Évoria en da’s Naima op het lijf geschreven, weten we intussen….de lichten dimmen daarna en het wordt dan even onduidelijk…’is’t gedaan..of ?..oppert Naima maar wellicht is iedereen blij met de bis ‘Cucurrucucu Paloma’ die toch nog volgt en een nummer is dat iedereen nog kan kennen van Nana Mouskouri want ik meen dat het die versie was die we vroeger nogal al es op de radio of televisie hoorden. Naima en haar band maken er nu een ware up to date, 21 -eeuwse versie van, van deze Mexican Huapang song van Tomás Mendéz uit 1954, met zelfs wat elektronische geluidjes in the back en da’s mooi gedaan !
Meteen zitten we daarbij aan het finale einde van een aangrijpend concert…Alleen rond je dat niet af met ‘Dank U…internet, AB, de overheid…ik weet niet’…aan bind en eindteksten dient dus nog wat gesleuteld maar dat komt wel goed, geef het wat tijd….



15/5/2021











Marjan Van Rompay Group  


 


Geflankeerd door 3 van mijn beste vrienden en tevens ook de ritmesectie van mijn dromen brengen we een greep uit ons repertoire van de afgelopen jaren.







 

 


..Marjan Van Rompay had ik al wel zien zitten onlangs , in het gezelschap van de Q-Some Big Band en daar was ik oprecht weg van, als liefhebber van Big Bands, maar dat las je hier misschien al? Marjan met haar eigen setup, dat zal geleden zijn van het JaZZZolderse concert in 2015, toen ze haar tweede album ‘Comfort, Solace & Peace’ kwam voor te stellen en het is vooral uit dat album dat we vandaag wat stukken mogen horen, Geen Thomas Decock op gitaar deze keer maar de veelgevraagde sideman Tim Finoulst horen we op gitaar en een enkele keer op lapsteel en da’s dan anders…’Made by Marjanos’ komt zo stilletjes binnen sluipen maar wint gauw aan kracht en iets herinnert me ,al is het eventjes dan maar, aan Grover Washington Jr.en dat zal nog al es gebeuren tijdens dit concert, ‘t zal de sound van de altsax zijn misschien ?…De reverb van Tim’s gitaar voegt er iets exotisch aan toe. Zacht verhalend loopt ‘Soo & Liz’ dan verder in ‘April Waltz’ en die nummers zijn nieuw veronderstel ik, vind ik niet op de tracklist van eersteling ‘Silhouette’, wat ik trouwens een bijzonder mooi debuutalbum vond, en van ‘Comfort…’ weet en vind ik dat nergens terug, de website van Marjan vermeldt enkel wat contactgegevens en helaas nikske albuminfo….Innemende solopartijen van zowel Marjan als Tim en deze zachtaardige wals eindigt bovendien erg mooi ook !’ Long Sleeves’, met Tim op de lapsteel wordt daarna wat mijmeren en Jonas strijkt daarbij de bas…toch wat opletten met die lapsteel want ’t wordt gauw een ‘tearjerker’ ook maar ’t is gelukkig een kort stukje maar….’Comfort, Solace & Peace ‘ neemt je dan aan de hand voor een meeslepend ritme dat wat twijfelend dan toch z’n gang gaat en na een tijdje pas echt lijkt op dreef te komen. Toon (Van Dionant) laat voor het eerst nadrukkelijk van zich horen en de drums spreken. Keigoeie drummer maar dat wisten we al wel….’Where the Heart is’ vinden we ook op het tweede album terug en Tim stort daarin overvloedig zijn hart uit lijkt het wel in deze meeslepende melodie. ..en dan gaan we al naar het einde toe met ‘Brotherhood’ waarbij Jonas voor de inleiding zorgt maar Marjan met haar lichtvoetige spel toch met de meeste punten gaat lopen, al dingt Tim ook nog mee naar deze eer…Het beeld fade uit en dan is het concertje gedaan, oooohh… het verrast je toch nog !...aangekondigd als ‘première’ verwachtte ik mij vanavond mogelijks aan de voorstelling van een komend album al werd dat zo niet aangekondigd al kon dat best hoor… het is intussen alweer van 2015 geleden, de ‘Comfort’ CD maar niet dus, we horen dat later dan nog wel…..



13/5/2021






Guy Verlinde Trio



Guy Verlinde Trio  


 


Livestream concert vanuit Closed Session Recording Studio, de studio waar Guy Verlinde zijn albums opneemt. Guy laat zich bijstaan door Oliver Vander Bauwede en Nils De Caster.
In samenwerking met de Culturele Activiteitenpremie van de Vlaamse Overheid.








 

 


...‘Blues blows my fuse and Jazz is my lass’ gaat hier de JAZZEPOES slogan al jaren al gaat die vlieger niet meer zo hoog op als in den beginne, toen JAZZEPOES.be nog JASSEPOES.com was maar da’s intussen eigen vaderlandse muziekgeschiedenis en daar ga ik verder hier ook niet over beginnen uitweiden want dan wordt dit stukje weer veel te lang ! Guy Verlinde, ooit on stage als ‘Lightnin’ Guy’ maakt daar voor een stukje ook deel van uit want met dit onmiskenbare Gentse talent had ik ooit, naar aanleiding van een artikel dat ik schreef, nog een gesprek over zijn rol als redder van de Belgische Blues want daar was ik toen nog bijlange niet zo van overtuigd omdat dat opzet wat was gedrenkt in pop ook, als ik mij goed herinner….Afin, zovele jaren geleden is dat en de man heeft zich intussen méér dan bewezen, nationaal en internationaal, sla er zijn biografie op z’n website maar es op na ! Een eigen recensie van het album ‘Live from the Heart’ uit 2009 bleef hier unpublished in die tijd wegens een geschil met het Parsifal label en dat album werd ook uit de running genomen... Da’s spijtig want andere schrijfsels vind ik niet meer terug al herinner ik mij nog zeer goed het puike album ‘plays Hound Dog Taylor’  waarmee ik ‘m live én in grote vorm bezig zag in The Borderline in Diest…Steeds echter zag ik ‘m met een ‘electric band’, hetzij met z’n Mighty Gators, hetzij met The Houserockers, nooit eerder zag ik ‘m akoestisch solo bezig of in een triobezetting zoals vanavond, dus give it to me guys, ik ben er klaar voor ! Naast Guy vinden we oud en nieuw talent : links (op het scherm) zit Nils De Caster (Roland, Bruno De Neckere, Broken Circle Bluegrass Band,… ouwe rot in’t vak dus en die begeleidt Guy vanavond zowel op lapsteel, banjo als op fiddle . Tegenover Nils zit dan het jonge talent : Olivier Vander Bauwede en da’s er eentje vanuit de Gentse Mississippi blues-scène en die zal de bluesharp aanblazen. In die intieme setting en sfeer van de Closed Session Studio van Roeselare én met een superb geluid gaan we van start en laten we meteen ook het verleden achter ons met ‘All is Forgiven’, gevolgd door ‘Got to Let Go’ en dat komt daar gepast achter met Olivier op de mature chromatische harmonica. Volgt een countrydeun waarbij ik een footstomp mis dus tik ik zelf de vloer maar aan met m’n sloffen. Die footstomp ga ik nog wel meer missen zoals wat later op ‘I Shall not be Moved’, een original van Mississippi John Hurt. Good times intussen met een instrumental ook waar je wat verloren thuis op verder host, lekkere klanken uit de dobro en de happy smoelschuiver, yeah ! Guy praat tussendoor de nummers alleraardigst aan mekaar, zingt ook erg goed en eert family & friends in ‘Sacred Ground’. Met ‘Solitude in Grace’ gaat-ie ook wat de persoonlijke toer op, een verhaal met wat tristesse in is dat en de mondharmonica mocht daar mijns inziens wat meer bij 'bleiten'ook. Het is op die gevoelige nummers dat de camerabewegingen echt beginnen te irriteren nu en er komen vanuit het virtuele publiek (zo’n 68 man (and women :-) ) ook opmerkingen want het beeld staat nooit eens gewoon stil, wat is daar mis mee tegenwoordig? Je ziet dat wel meer hoor, op die streaming events…overdadige en ongepaste beweging en hier is het camerastandpunt daarbij ook telkens wat laag, je ziet bijna nooit es wat meer dan halve hoofden !…Tijd voor wat positiviteit dan, vind Guy en zei John Lee Hooker dat ook niet ooit : ‘ ‘The Blues is a Healer’ ? ‘Ain’t Nobody Gonna Hold Me Down’ is daarbij dus een vrolijke opkikker waarbij je gaat verlangen naar warme terrassen en happy people in de komende zomer. En dan volgen nog 2 ‘speciallekes’. Guy waagt zich aan de cover ‘Blind Willie McTell’ van z’n grote idool Bob Dylan, erg geslaagd lijkt dat, in his own way, en brengt daarna z’n nieuwe singel’ K Zien Ier Voe Joen’ in ’t Westvlaams en die singel vind ik nu es écht prachtig zie, ’t is een Dixieland versie van de akoestische blues dat-ie nu brengt in trio en die song gaat intussen al virtueel de halve wereld rond…UK, Ierland…radio Brazil !...Terecht een hit maar met te weinig airplay op de nationale radio, begrijpe wie dat kan ! En dan is het uur al vol, a happy hour wat mij betreft en afrekenen doen we met de ‘Reckoning Blues’ én in de virtuele hoed... Mooi zo !..



6- ..14/5/2021 ?









  




Les Chroniques de l'Inutile (online)


In samenwerking met el NEGOCITO Records en dankzij steun van de Vlaamse Gemeenschap kon de Lokerse Jazzklub toch nog een alternatief vinden voor het concert van Les Chroniques de l'Inutile: een promofilm voor de nieuwe cd die er komende maanden aankomt. De opname vond Corona-proof plaats in de Minard te Gent.



 









 

FB live stream no longer available



…aangekondigd als een online streaming concert dat doorging op 6 mei om 21 uur maar beschikbaar bleef gedurende 7 dagen (t/m 14 Mei 00:00 hr. besluit ik om dinsdag 11 Mei het concertje te genieten. Het zou voor mij een kennismaking worden want ik zag deze band nog niet eerder…
...’start avontuurlijk, speels en vrolijk waar de percussie van Jens Bouttery voor tekent.' Erik Bogaerts op sax wandelt daar goedgemutst tussendoor'….en dat was het dan !..De aftiteling en eindgeneriek volgt en gedaan is het ! …Blijkbaar is het ganse concert niet ( meer) beschikbaar en kan je’t blijkbaar na de opening night dus ook niet meer (her)bekijken ??…het was al zoeken naar een link naar de video ook en noch de organisator, noch het label (El Negocito Records) geven meer info op hun websites. Helaas dus en ik hoop deze band ooit later dan nog wel es live te kunnen terughoren want het korte stukje dat ik nog net meekreeg leek me anders wel veelbelovend, een  'misser' dus deze keer…

 




20/4/2021


JET STUDIOS







 




Jelle Van Giel Group streaming concert at Jet Studio




 












 
 

FB live stream possibly no longer available
try this one (from 9'39'' on)



 ..Happy International Jazz Day !

Jelle Van Giel is een kanjer van een drummer ! In 2015 zag ik ‘m voor het eerst in het gezelschap van Ingrid Weetjens’ Ruby project en ik noteerde toen al :’ een jongen die je in 't oog moet houden, doorbrekend talent !’ Dat bleek zeker zo te wezen want z’n eerste album ‘Songs for Everyone' uit dat eigenste jaar bleek dat met succes te bevestigen. Blijkt er intussen nog een tweede CD te zijn geweest ‘The Journey' (die’k blijkbaar gemist heb onderweg) en nu staat de derde er ook alweer aan te komen, ‘The Third Story’ gaat die heten en vanuit de historische Jet Studios te Koekelberg krijgen we vanavond al een eerste kennismaking daaruit. Eigen composities weerom , met de vinger op de tijdsgeest en ‘Pandemica’ zal me meteen komen inpakken ook, smoothly en meeslepend…Het zal zich nestelen bij de nummers die mij het meest aanspreken met een zeer bedrijvige Jelle, apart zetelend in het drummers-opname hok. Sterk nummer, alleen vind ik de reverb op de keys van Bram (Weijters) wat te zwaar wegen hier. ‘Tilicim gaat daar beheerst vertellend, ja zelfs wat lieflijk achteraan met die lapsteel van veelgevraagd en graag gezien gitarist Tim Finoulst. Een fijne baspartij van Janos Bruneel zit er ook bij in dit lyrische nummer waar het vuur met wat blaaspartijen wat wordt opgestookt en ook de gitaar zich meer gaat uitspreken, zelfs aan het wahwahen gaat ! Het nummer krijgt hierdoor toch wat ballen en dynamiek mee. Want ‘Third Story’, het titelnummer van de te verschijnen CD, laat een treintje zacht door het landschap stomen…niks opmerkelijks onderweg en ik geef het een voorzichtig 'just nice’ mee…Changing moods blijkt want ‘Crazy Together’ start daarna solo op de basklarinet van Tom Bourgeois en tekent voor melancholie, een tristesse die toch wat doorbloeit in het verdere verloop van de song en in het bijvallen door de band. Ik noteer hierbij een zeer mooie trompetsolo, eigenlijk bugel, door Thomas Mayade, en da’s een kennismaking voor mij, te onthouden want die komt in het verdere verloop van het concert ook nog te schitteren ! Bram slaat dan ook aan het mijmeren op de Rhodes en weer vind ik het hierbij wat teveel reverb hebben, dat geeft een bepaalde stemming die men beoogt, denk ik, maar toch…’Comes Sun’ start vervolgens met de tenor van Egor Doubay en is als het ontwaken met de zon op je Oostelijk georiënteerde terras…kopje tea, my dear ?...er is geen haast bij vandaag en vergeef me asjeblief tijdens de voorstelling het gaapicoontje da’k er bij zette tijdens het concert want ’t is toch een gaapsong ook en daar mogen de mooie soli niks aan verhelpen, ook de lapsteel van Tim laat de song in wolligheid wegzinken…Tijd dat Tram 6, ‘Christiana’ er dan aankomt en dan laten we die tram maar gauw achter ook om met de kap naar beneden verder te gaan cruisen in de convertible, into the Californean breeze (maar dat kan evengoed tussen de Brabantse akkers wezen)…De opgemerkte trompetsolo schept wat excitement in between…en dan zitten we al een uur verder om met ‘The Internet Is my Mentor’ te eindigen. Dat gaat zowaar funky, staat wat in kontrast met het voorgaande en is daarom niet echt een referentie voor het geheel maar ik kan dit best smaken, het zet me in beweging en de tenor van Egor gaat er best bij ! Succes dus Jelle en guys met ‘Third Story !...

 




28/4/2021










Alleen al voor H A S T en Bestiaal mis je deze live-stream uiteraard niet, maar dé blikvanger is de unieke samenwerking tussen Skordatura, Jozef Dumoulin en Mâäk. De eerste wordt al eens dezelfde bandeloosheid als Battles (experimentele rockgroep NY? ) toegedicht - en terecht - maar het kwartet haalde de mosterd in feite voor een stuk bij Mâäk.
Zet die twee dus bij elkaar en voeg er daarnaast ook nog de keyboards van Jozef Dumoulin aan toe, en je krijgt niet zozeer vuurwerk dan wel de ontploffing van een vuurwerkfabriek.
 



H A S T, Bestiaal, Skordatura ft. Jozef Dumoulin & Mâäk  


 

















 

 
live stream available until 30 APR, 9 P.M.
try HERE


…je weet ongeveer wat je mag verwachten met de aangekondigde artiesten : zwaar rockgetinte avant garde jazz , muzikaal zéér juist maar met experimentele toetsen, dus wees open minded zoals m’n T-shirt met Zappa slogan dat ook zegt : ‘A mind is like a parachute, it doesnt work if it’s not open’… Lies Steppe, de alom aanwezige KLARA presentatrice tijdens de vele streaming concerten die ik al zag zal ons door de voorstelling leiden, een Solidude Records label night als het ware en het is HAST die met ‘Tuffe’, een stevig potje jazzrock dat komt uit de laatste ‘Ubi Sunt’ EP, de spits mag afbijten. (Hier en daar vind je links in deze tekst die naar eerdere recensies van mij doorverwijzen. )
HAST mag er wel wezen, met Rob Banken op de sax , Cyrille Obermüller op de contrabas, een formidabele Roeland Celis op gitaar, bijgestaan door Artan Buleshkaj ,aan de ritmegitaar en een zeer alerte Elias Devoldere op drums, I love this band ! Skordatura, vanavond in achtvorm want bijgestaan door Mâäk en Jozef Dumoulin pompen met ‘Golfslag, toverstaf’ daarop dan wel verder maar daarbij wordt het ook meteen wat experimenteler en wat dwalen in space ook met de keys en geluidjes van Jozef aan de Fender Rhodes en allerlei elektronica. Eind 2022 zou een album verschijnen van deze samenwerking, dus dat wordt nog even wachten daarop. We zullen later in het programma nog meer mogen horen maar vervolgen doet HAST nu met ‘Trismosin’, heavy progrock en als het ware met mokerslagen gesmeed voordat het op wat mijmeren terug valt. Op een loopje volgt dan ‘Cursin’ a Tree’ van het trio Bestiaal maar dan wel met Cyrille van daarnet op de bas. Op de te komen nieuwe CD ‘Het Deert’ waar dan nu ‘ Het Deert, part1’ wordt ingezet zullen trouwens nog andere gast bassisten aangetrokken worden. Dit ‘Part 1’ deint aan en uit nu in een zware gitaarsound die af en toe komt aanzwellen.…en ’t gaat vooruit ook !... ‘I lost Steve at the Dinner Party’ komt daarna log binnenschuifelen met Massot en de zijnen terwijl ook Bestiaal duidelijk aanwezig blijft met Sebastiaan Vekeman aan de pittige drums maar de blazerssectie van Mâäk (Laurent Blondiau (trompet) en leader, Michel Massot (tuba), Jeroen Van Herzeele en Gregoire Tirtiaux (saxen) staat wel degelijk en duidelijk op de voorgrond ! Het is als het binnenschrijden van een overwinnend leger maar veel tijd heb je niet hier om alles te overdenken want dan komt trio Bestiaal alweer alleen aan de beurt met die toch wel  bijzondere gitarist Jakob Haghebaert en de ‘Winterse Voorakker’ mag dan wel vrij complex klinken, toch heeft het stuk ook een duidelijke structuur.Persoonlijk ben ik echter het meest aangetrokken door de lekkere deunen van HAST en hun ‘Photonic, ook uit de laatste EP mag er nu naadloos achter schuiven en die heeft zeker zo’n zware sound als de gitaar van Roeland komt bijkleuren. Skordatura, Mâäk en Jozef Dumoulin mogen het feestje dan finaal afsluiten, een grande finale door vakvolk ! Mij lijkt dit concert alweer uit te draaien op een succes (al zag ik dat er niet echt veel virtuele toeschouwers aanwezig waren, een 52 tal maximum-maar da’s zowat het gemiddelde aantal bij de meeste streaming events, laat ons maar weer gauw live gaan !)

De stream blijft te bekijken tot 30 April, 21 hr.



20/4/2021


werkplaats 'peeping' walter






 


Eve Beuvens Tri(w)o(rds) with Lynn Cassiers and Lennart Heyndels


 










 
 

FB live stream possibly no longer available
try this one



 ...het is met de aangestreken bas van Lennart(Heyndels) dat Eve Beuvens’
Tri(w)o(rds) vanavond in de huiskamer komt binnen vallen. Ze is er zeer welkom na haar vorig streaming concert ook maar het is toch wat uitkijken naar deze formatie want Lynn   Cassiers (vocals, voices, electronics en geluidjes) gaat vooral voor de vrije expressie en wie weet wat dat geeft?...De vrije geluiden aan de start ontwikkelen zich echter gauw tot een song met lieflijk gezang van Lynn die tekst brengt gedurende wat nummers van Amerkaanse schrijvers, dichters die in het verleden wat Pulitzer prijzen wonnen ook. Ik noteerde ‘One Afternoon On A Hill’ van Edna St.Vincent Millay, het nummer aan de start en ook nog ‘Fire and Ice’ en ‘A Minor Bird’ van Robert Frost .Dat Lynn’s stemmetje daarbij soms vanuit een heel andere dimensie komt aanwaaien, wat sprookjesachtig of mystiek, met bubbelgeluidjes, met voice distortion, het maakt niet uit, het gaat vloeiend samen in de composities waarvoor Eve telkens muzikaal tekent. Soms gaat Eve daarbij een heel eind alleen in een verhaal op de toetsen zoal in ‘Gleiss Fünf’ alvorens dat verhaal zich dan verder slingert in voices en Lennart die dat gepast bijstrijkt op de contrabas. ‘A Minor Bird’ is dan vrolijker, draagt meer een jazzsignatuur door het samenspel van de walking bass en de piano en toch zijn daar ook weer die opmerkelijke elektronische voices van Lynn, de belletjes en echoes…Soms nijgt het geheel daarbij naar iets met een liturgische smaak en dan komt de alpenweide uit het duoconcertje van Lynn en Nabou me toch weer even voor de geest en denk ik daarbij aan sprookjes voor verloren zielen, ach, die fantasie van mij toch hé?... Lennart stort zich graag bij in de sfeer en het zijn vooral hij en Eve die de voeten daarbij op de grond houden. Mijn voorkeur volgt pas op het laatst met een compositie van Eve en ‘Jean ‘ krijgt door het hemelse pianospel van Eve iets verheven(d)s, een ferme afsluiter was dat ! Dit was in de ware zin van het woord alweer een ‘buitengewoon’ concert dat me meer boeide dan ik aanvankelijk gedacht had dat het zou doen waaruit blijkt dat dit trio een combinatie vormde die werkte, dat was wel zeer duidelijk en bravo daarvoor. Oprecht geslaagd !......




18/4/2021











dre pallemaerts seva  


 














 

 


..…het was niet de beste stream aan de start , that’s for sure ! eerst kwam er om 18:30 een bericht dat de stream al was gestart, daar waar het concert aangekondigd stond om 19:00 hr. ??, dan weer bleek dat om een niet correcte videolink te gaan, dezelfde als die ook meegegeven werd in de mail die je eerder kreeg indien je het concert wou meemaken. Afin, het werd dus wat neuzen in de youtube streams om 19:00hr. alvorens ik ‘m had gevonden en toen bleek het concert al 10 minuten bezig…Gelukkig maar is de stream nog steeds online zodat ik ‘m in goede orde én volledig kon zien maandagvoormiddag. Want Dré’s Seva project zag ik nog niet eerder al zag ik ‘m wel meermaals de laatste jaren in allerhande projecten van anderen….Met een heel andere bezetting van het Seva project dan voorheen en met allemaal bekende deelnemers gaan we van start met ‘Jazz@tHome’ en dat zulks een verwijzing kan zijn naar het Mechels Festival waar ook Dré een aantal keer bij hem thuis inviteerde, dat kan best! Het swingt meteen en er is daarbij ook al direct ruimte voor improviserende solo’s van Ben (Sluijs : altsax en dwarsfluit), Bo (Van Der Werf : baritonsax) en Bram (De Looze: piano). Zachter en intiemer wordt het daarna op ‘Lord Ganesha’ en da’s er ook eentje vanuit het ‘Winter’ album uit 2018. Da’s de wandeling met onze winterlaarzen aan. Veel meer ‘inner city’ borduurt ‘Karma’ daarop verder en het blijft er rustig bij al steken we onze voeten daarvoor eerst wel in ander schoeisel. De laarzen van daarnet gaan uit om plaats te maken voor de shiny shoes van the clublife. Innemende soli zijn er daar weer bij van o.a. Bo en Bram en ook Lennart (Heyndels: contrabas) palmt mij helemaal in met een sterke snarensolo ! Dit ‘Karma’ kan je ook nog kennen uit het Pan Harmonie album van 2007 en daar schreef ik later ook nog een stukje over….’Vairaga’ is daarna eerder overdenkend, spiritueel en mystiek zelfs en we weten intussen dat zulks Dré wel ligt (zie ook ’ 21 Emanations’ van Octurn uit 2006. Terug naar de ‘real’ world daarna, al is dat dan voor een stuk ook die van Joni Mitchell met haar ‘Roses Blue’ dat heel mooi en volledig in eenzelfde sfeer gebracht wordt dan het origineel. We blijven dan wat sfeer scheppen met ‘Where was I’ dat wat melancholie oproept, een uitloper van deze wel erg lange Corona-winter? En leuk is dan toch dat we nog wat feestelijk daarna gaan afsluiten met ‘Bela Monte’, een vrolijk nummer dat warm aanvoelt en de hoop op vrijheid aanscherpt. Dré, de ‘vader van alle drummers’ is heel de tijd van het concert erg beweeglijk bezig, strelend en zalvend, een tik op de vellen waar dat moet en heeft, zo meen ik, binnenkort weer een album klaar waar het verlangend naar uitkijken is !



14/4/2021




Carlo Natdozza © JASSEPOES






pannonica  


 














 

 


...‘Pannonica’ was normaliter een voorstelling die’k verleden jaar Maart al zou gezien hebben in de hometownse JaZZZolder maar dat kwam er daar om de bekende reden niet meer van want dat was nu nét het moment dat de cultuursector op slot ging zie ! Nu echter lijkt het een zeer geschikt moment om vanuit de bureaustoel mee te kijken naar het verhaal van de ‘bebop’ of’ jazzbarones’ en dat vanuit één van ons meest unieke jazzkroegen in België,
 ‘L Archiduc’, in Brussel, waar , naar ik meen, nog steeds de piano van de toenmalige eigenaar en Jazzmonument Stan Brenders te bespelen staat. Wij komen er binnen wanneer het combo al uitnodigend staat te swingen en de flamboyante Kathleen Annie Pannonica Rothschild , gespeeld door de multigedisciplineerde Prisca Heylbroeck even later ook het etablissement zal binnentreden. Zij zal heel inlevend uittreksels komen te vertellen uit het ongewone leven van een madame die de keurige societyregels van toen aan haar laars lapt en de vrijheid verkiest boven het keurslijf dat haar adellijke familie haar al had voorzien. Ondertussen zal het combo, een trio piano-bas-drums en mij eerder onbekend (Samuel Cooremans (piano), Griet Grypdonck (contrabas) en Damián Alvarez-Castro (drums) het verhaal onderstrepen met aan Pannonica, de nachtvlinder en dus eigenlijk een mot, opgedragen songs. De gepast adellijke August Förster piano zal daarbij misschien wat ‘droog’ klinken maar het trio zelf is zeer te smaken met ‘Round Midnight’ aan de start, een Thelonious Monk nummer dat ik eigenlijk eerder aan Miles toeschreef maar ’t is wel degelijk een Monk nummer, al was er bij het uitbrengen van het nummer toen (1944) ook al een controverse met Cootie Williams…De verhalen van ‘Nica’ gaan vanuit haar jeugd, het handjes schudden met historische figuren als Churchill en Einstein en wat familiegeschiedenis met mooiere herinneringen aan papa dan als aan mama en het verhaal van de Family blues, de zelfmoord van haar vader, over haar kennismaking met haar toekomstige echtgenoot, het contrast tussen haar excentrieke eigenheid en haar punctuele man naar haar uiteindelijke scheiding toe en de verhuis naar New York, waar zij jaren in een suite van het Stanhope Hotel zou verblijven, tussen haar geliefde jazzcats, de bebop incrowd die moest vechten om te blijven bestaan in het toen nog zeer racistische Amerika…. Daar in de suite zou Charlie ‘Bird’ Parker in 1955 voor de TV uiteindelijk bezwijken aan een teveel aan vanalles en daar werd ze toen buitengezet door het management dat toen al méér dan genoeg had van haar excessen . Zij verhuist dan voor even naar het Bolivar hotel waar Monk z’n ‘Ba-lue Bolivar Ba-lues-are’ zou voor schrijven om dan uiteindelijk een huis te kopen in New Jersey dat zou bekend worden als ‘Catville’ omdat ze daar zou gewoond hebben met haar 306 katten, allen genoemd naar haar favoriete jazzvriend/muzikanten. Intussen passeren ‘Nica’s Dream’ (Horace Silver), ‘Nica Steps Out’ (Kenny Burrell) en ook nog ‘Nica’ (Sonny Clark). Pannonica schenkt zich intussen bij het vertellen graag bij vanuit een zakflacon die schuil gaat in het dikke boek dat ze bij zich draagt en je merkt dat het verhaal zich vooral toelegt op de bijzondere relatie die zij met Monk had, een wonderlijke vriendschap die haar voor even zelfs achter de tralies bracht na het onderscheppen van wat Marihuana dat de politie vond bij een verplichte stop van haar blauwe Bentley in een trip naar  Maryland toe met Monk. De drie jaar celstraf die ze daarvoor kreeg ontliep ze nog dank zij het fortuin van haar familie en haar vrijspraak na procedurefouten.
Monk zou uiteindelijk uitdoven en sterven in de armen van Nellie Smith, zijn vrouw, maar wel degelijk dus overlijden in het huis van Nica , bij de twee vrouwen waarvan die ooit zei: ‘Nellie is my black bitch, Pannonica is my white bitch’.Kan het dan ook anders dan dat deze innemende muzikale voorstelling zou eindigen met ‘Monk’s Pannonica’? Mooi gedaan hoor !...



         
 
     
     
     
  Winus  
     
     
 
     
  PAGINA1   PAGINA 2   PAGINA 3  PAGINA 4  PAGINA 5

 
     

 

 

 ©  JAZZEPOES 2021

 

 

 

up again !

 

 

 

JAZZEPOES home-> startblad