‘Chris Joris Quartet’ — het klinkt misschien gewoontjes, maar dat is het, zeker in de streek rond Mechelen, allerminst. Onze alombekende percussionist, drummer, multi-instrumentalist, componist én schilder-kunstenaar blijft een constante garantie op succes op de JaZZZolderse podia en, bij uitbreiding, tijdens deze Zomer van Mechelen.

Daar zijn we alweer beland voor het tweede Predikheerlijke Zomerse Jazzconcert, dat — zoals je vooraf al kon vermoeden — helemaal uitverkocht is. Waar het enigszins kan, worden nog stoelen bijgeplaatst, want het plein wordt bevolkt door zo’n 140 liefhebbers. En dat zijn heus niet allemaal doorgewinterde jazzfanaten.

De naam Firas Al Alwani had ik eerder al horen vallen naar aanleiding van een concertje in kroeg De Wei. Dat maakte me benieuwd naar deze ‘Benny Goodman uit Syrië’, zoals Chris hem tijdens de voorstelling van de muzikanten op het podium zal noemen.

Naast Chris treffen we nog twee bijzonder gereputeerde gasten. Aan de toetsen zit een waarlijk groot pianist en componist, die al jarenlang heerlijk weet uit te pakken in uiteenlopende bezettingen, zowel in eigen projecten als bij anderen. Hij zat zelfs al meermaals achter de toetsen bij Raymond van het Groenewoud. Eén van mijn favoriete pianisten dus — al heb ik er alleen al in Vlaanderen behoorlijk wat: Bram Weijters. En lees er gerust mijn vroegere albumreviews op JAZZEPOES nog eens op na.

Rechts achter Chris, in goed oogcontact met Bram, vinden we de zeer gewaardeerde bassist Christophe Devisscher, tevens de levensgezel van zangeres Kristen Cornwell. Het was ook alweer een tijd geleden dat ik hem nog aan het werk zag, maar zijn ondersteuning op bas zal ook vanavond weer af zijn.

Het wordt een boeiend en toegankelijk concert, badend in een gemoedelijke sfeer en gelardeerd met de nodige grappen van Chris. Toch staat vooral de muzikale variatie centraal. Zowel eigen composities van Firas als van Chris komen aan bod, naast een standard van Duke Ellington, ‘Angelica’, en het meteen herkenbare Monk-nummer ‘Boo Boo’s Birthday’.

Geopend wordt er met het gevoelige ‘Lawns’ van pianiste Carla Bley, een nummer dat perfect in de handen van Bram ligt. Hij weet er het publiek meteen mee in te pakken.

Ook Firas komt volop te schitteren in een muziektaal die misschien anders klinkt dan wat je vanuit zijn Syrische achtergrond zou verwachten. Dat doet hij zowel op basklarinet als op klarinet. Een topper, deze Firas Al Alwani. Onthoud vooral die naam, want daar gaan we nog van horen.

Chris vertelt dat de thema’s vanavond vaak rond dochters draaien. Voor hem blijft dat onvermijdelijk verbonden met de blijvende herinnering aan zijn dochter Saskia, aan wie hij ook vanavond een compositie opdraagt. Alweer zo’n bijzonder intiem moment.

Wat later gaat Chris dan weer bevlogen te werk op zijn geliefde conga’s, al laat hij ook het drumstel niet links liggen. Daar is hij intussen duidelijk opnieuw helemaal aan verknocht geraakt.

Er volgt nog een eerbetoon aan de mij tot dusver onbekende Italiaanse zanger Bruno Martino met ‘E la chiamano estate’, blijkbaar zijn bekendste chanson. Zo worden we tussendoor ook nog even gecharmeerd door een flinke dosis Italiaanse romantiek.

Was dit geen avond to remember op een Predikheerlijk plein dat er zichtbaar deugd van had?