HOME

 

FULL JAZZEPOES JAZZZOLDER ARCHIEF


voor het volledige JaZZZolder-archief click  hierboven de tab


 JaZZZolderArchief 2021

 

 


Bezoek ook eens     de YouTube Webstek van de JaZZZolder ! 

 je (her)beleeft er optredens  van en op de oude JaZZZolder !

 

 

 

 

 

 

 

JaZZZolderblad

 

 

 

 

 TRIM 1  TRIM 2 TRIM 3 ARCHIEFINDEX TRIM 4

 

   
8/10/2021   Gilbert Isbin Trio
22/10/2021    L'Americano 
12/11/2021    IZVORA 
   

 

 


Vorig JaZZZolder Concert

 

 

 

 

   
 

 

 

 

 

   
     
    
    
 

8 Oktober 2021     concert 1 19:30 - concert 2  21:30 hr

 
 


GILBERT ISBIN TRIO

 
     
    
    

 

 

 

 

 

 
 

18/5/2001: 1ste optreden van Gilbert lsbin op de oude jazzzolder! 20 jaar later komt hij opnieuw langs, nu met zijn eigen trio.

Het Gilbert Isbin Trio brengt een greep uit lsbin's composities en interpretaties van werken van Miles Davis, Bill Evans, Charles Mingus, Jan Garbarek...

Gilbert lsbin trad over gans Europa en in de VS op met topmusici zoals Carmeron Brown, Joe Fonda, Jeff Gauthier, Scott Walton, Vinny Golia, Ernst Reijseger, Michel Godard, Hugh Hopper...

Hij bracht meer dan 20 albums uit en publiceerde ca. 400 composities. (Mel Bay, Berben ...)

Robbe Desmet studeerde in 2019 af aan het Koninklijk Conservatorium Gent. Hij studeerde basgitaar en contrabas bij Nicolas Thys, Yannick Peeters en Janos Bruneel.

Daarnaast kreeg hij ensemblelessen van Bart Defoort, Pierre Vaiana, Tuur Florizoone, Christian Mendoza en Hans Van Oost.

Warre Van de Putte behaalde een masterdiploma in Jazz saxofoon en in muziekeducatie aan het Koninklijk Conservatorium van Gent en Amsterdam, waar hij studeerde bij Jasper Blom, Simon Rigter,Marc Scholten en Bart Defoort. Hij volgde masterclasses / privélessen bij Mark Turner, Chris Potter, Dick Oatts, Greg Osby...


 
 
 

 

 
     
     
 
Gilbert ISbin: elektrische gitaar, composities - Warre Van de Putte: tenorsax - Robbe Desmet: contrabas


 
     
 

 
 

web   


 
     
     
     
   
     
     
 

 




recensie(s)


 

 

    





 

 
     
 
     
     
     
 

 

 

’Gilbert Isbin rings a bell’ en dat wordt tijd ook ! klinkt dat hier want buiten een bericht dat ik in 2017 nog even opving over ‘Rob Mac Killop plays Gilbert Isbin’ moet ik zeggen dat het wellicht zal geleden zijn sinds ‘Water with a Smile’,  het album  uit 2004 met zangeres Lea Van Loo, da’k nog wat over hem hoorde en berichtte…17 jaar intussen is het al dat die nog op een JaZZZolders podium stond en het is dan ook een aardig weerzien met de muzikale bard die van wereldmuziek  en jazz een erg genietelijke mix brouwt. ‘Gilbert Isbin plays Nick Drake’ uit 1999 zal waarschijnlijk  het oudste album zijn da’ k van hem liggen heb maar vanavond zal die ons vergasten op nog ouder werk, hélemaal terug naar de basis zelfs, wanneer die o.a. ‘Open Mind’ uit z’n eerste album ‘Pure’(1984)  in een nieuw kleedje steekt. We zitten vanavond ‘op het verdiep’ van ’t Predikheren want de reguliere JaZZZolderstek, de Mandela zaal, is vanavond gereserveerd voor ‘De Schrijfwijzen - Het Groot Dictee (der Nederlandse taal) Heruitgevonden' en dan steken we graag de trap op want dat blijkt een gezellige, sfeervolle plek ook die huiselijker oogt dan de zaal beneden…JaZZZolder houdt voorlopig vast aan de intussen bekende 2 avondsessies, kwestie van niet teveel volk bij mekaar hoeven te zetten, Corona is nog geen geschiedenis weet je…

Anders dan het Gilbert Isbin Trio dat aantrad op het Royal Park Music Festival (Osseghem Park Laeken) in juni van dit jaar zal het trio d’er wat anders uitzien (ook anders trouwens dan het trio op het ‘Yes Love’ album uit 2019 met Peter Vangheluwe op drums en  Xavier Rau aan contrabas)…. Géén Peter Vangheluwe op drums vanavond die ik vantijds wel mis maar wél Warre Van de Putte op tenorsax en dat blijkt, naast Robbe Desmet op contrabas alweer een prima aanwinst op de jazzvloer. Gilbert zelf bespeelt trouwens noch  de luit, noch de klassieke gitaar maar houdt het bij de Epiphone elektrische gitaar, intussen 30 jaar oud en nooit eerder zag ik hem daarmee. De set start met ‘Wawacou’, een ritmisch verhaal getekend door het arrangement van bassist Cameron Brown en da’s er eentje uit het ‘Spring Cleaning’ album uit 1992 waar we straks , naar het einde toe , ook nog het bluesy ‘Troubled’ uit krijgen. Een ballade waar de aangename sax van Warre mee vooraan staat mag vervolgen en Gilbert trakteert ons op een bloemlezing uit oud en nieuwer werk, daar waar je eerder een voorstelling van z’n laatste ‘Yes Love’ zou verwachten. Nee hoor, wel krijgen we zowat zijn favorieten met o.a. ‘singSong’ van saxofonist Jan Garbarek en het eigen ‘Soon’ dat op kousenvoeten binnengewalst komt, beetje statig, beetje melancholisch ook met Gilbert op z’n wat herkenbare fingerpickin manier. Hierbij is weer dat gesmaakte saxofoonspel van Warre een opgemerkt surplus, mooi zo ! ‘Invitation’ wordt dan ingedribbeld door een eveneens, en voor mij was dit de eerste kennismaking, opmerkelijke Robbe Desmet op bas! We schakelen een versnelling hoger en krijgen een lekker nummer waar wat passende percussie echter niet zou  bij misstaan…’Blue in Green’, een mooie ballade alweer en een compositie van Bill Evans/Miles Davis vervolgt en ook hier zou ik graag het geritsel van de vork over de snaredrum bij horen. De mooie klank van Gilbert’s gitaar komt in deze ruimte echter bijzonder goed tot z’n recht en dat maakt veel goed. Gilbert plukt er dan nog eentje uit ‘Pure’ met daarin een opgemerkte bassolo of was dat even later tijdens 'Goodbye Pork Pie Hat  van Mingus? Alleszins ook nu weer een duidelijke plek voor die bas van Robbe in ‘Troubled’ vooraleer ‘Yes Love’ uit het nieuwe album deze set mag afsluiten. Een mooi punt na een sfeervolle, lyrische sessie met een aandachtig luisterend én genietend publiek en dat zal  naar verwachting ook voor de set later op de avond wel zo geweest zijn…Hoeft het daarbij nog gezegd dat we Gilbert hier nu geen 17 jaar meer gaan weghouden ?...'



 




 
     
     
 
Winus

 
     
     
     
 
     
     
     

 

 


  

 








 

 

 

   
     
    
    
 

22 Oktober 2021     concert 1 19:30 - concert 2  21:30 hr

 
 


L'Americano

 
     
 

 
     
 
CD-VOORSTELLING

 
    


 
 
 

Laurent Doumont brengt zijn performences al twintig jaar lang van club tot festival, van op de kasseien van Brussel tot ver daarbuiten, met de ambitie om muzikaal licht in de duisternis te brengen. Onlangs heeft een introspectieve zoektocht naar zijn Siciliaanse oorsprong het project "l' Americano" tot leven gebracht, twaalf grote Italiaanse standards uit de jaren 50 en 60, die vreugdevol zijn aangepast in een Soul-Jazz-esthetiek.

Laurent Doumont is geboren in een familie van muzikanten en muziekliefhebbers: zijn moeder, drummer en accordeonist speelt elk weekend met zijn broer, zus en twee zwagers in een dansgroep, de Saint-Tropez. Laurent is opgegroeid met de melodieën van Salvatore Adamo, Bobby Solo, Domenico Modugno... Italië is nooit ver weg: de dagelijkse cultuur van muziek en keuken versterkt door het onmiskenbare accent van de grootmoeder, voedt de familieroman, zoals in vele verbannen families.
Eerst leerde Laurent saxofoon spelen in zijn eentje. Kort daarna besloot hij muziek te gaan studeren en er zich professioneel aan te wijden, dankzij beslissende ontmoetingen met enkele muzikanten (eerst zijn neef Patrick Deltenre, daarna Daniel Romeo, Michel Hatzigeorgiou, Marc Lelangue, Eric Legnini....). Al snel volgden de eerste concerten elkaar op, een eerste album verscheen in 2000 (Soul Quintet). In die tijd vertrok hij voor twee jaar naar New York om de Amerikaanse droom na te streven. Na zijn terugkeer in België bleef hij in verschillende contexten spelen, terwijl hij zijn persoonlijke projecten als auteur, componist, zanger en saxofonist voortzette.
Papa Soul Talkin', zijn tweede album, verscheen in 2012.

Alle muziek die hij ooit heeft gehoord, die hij heeft gespeeld en waar hij van houdt, is nu belichaamd in zijn 3de album l'Americano. Stel je de nummers van Celentano, Modugno of Paolo Conte voor, gebracht alsof Marvin Gaye, Al Green of Gainsbourg ze performen... Door je ogen te sluiten, kun je bijna de golven op de stranden van Capri horen!
De live weergave van het album laat de solisten alle vrijheid en brengt meer energie, terwijl de sfeer van het album toch behouden blijft. Een echte Soul-Jazz-ervaring ... in het Italiaans!


 
 
 
 
   
    
 
Laurent Doumont: zang en sax - Lorenzo Di Maio: gitaar - Vincent Bruyninckx: piano - Jacques Pili: contrabas - Adrien Verderame: drums

 
    
 



 
    
 

web   


 
    
    
    
 

 
   
 

 




recensie(s)


 

 

    

 

 
 
     
     
     
  De naam doet vermoeden dat we een oeuvre uit het American Songbook kunnen verwachten, doch deze zanger en saxofonist is voor de Jazzzolder geen onbekende. Hij brengt deze avond voor ons een selectie uit Italiaanse songs en liedjes uit de jaren’50 en ’60 met een soul jazzy sausje erover heen. We kennen hem al van in onze Jazzzolder kapel destijds met een soulvolle uitstap en die is hij nog gelukkig niet verleerd. Hij brengt top muzikanten mee die allemaal apart mogen schitteren zoals op gitaar Lorenzo Di Maio (nog in de jazzzolder op 24 sept), de jongere broer van Mimi Verderame, Adrien Verderame dus en pianist Vincent –Vinzenzo- Bruyninckx ook op Fender, en hij is ook al niet onbekend voor de Jazzzolder of Refugie en contrabassist Jacques Pili mij onbekend speelt ook elektrische bas. De pianist is de enige niet-Italiaan in de band.
Laurent Doumont, met zijn Siliciaanse roots, presenteert zijn songs in het Engels en Frans en een heel klein beetje Nederlands maar we dragen zoals steeds een warm hart voor onze waalse muzikanten in de Jazzzolder. Michel alias Proes mag alles voor een keer inleiden.
Ze spelen natuurlijk de songs uit zijn plaat 'l’Americano', die al stamt vanuit 2019, maar nu pas tegoei in de schijnwerpers kan gezet worden. Doorheen de Italiaanse klassiekers klinkt zijn natuurlijke voorliefde door voor soul en jazz. In 1999 vertrok Laurent zelfs naar New York om zijn muzikale techniek en cultuur te perfectioneren door lessen te nemen bij de Amerikaanse saxofonist Chris Potter (voor de kenners zeer bekend). Hij heeft ook het geluk gehad om te spelen met Fred Wesley, George McCrae, Percy Sledge en James Brown. Dus dat wil al wat zeggen toch.. Ze doen het vooral met heel veel stijl en leggen er hun eigen accenten in en geven de klassiekers volle eer mee. Heel bekend klinkt de hit " Come prima” (Engels: "As Before") met tekst van Mario Panzeri en muziek van Vincenzo Di Paola en Sandro Taccani. De eerste en meest populaire versie in Italië was van Tony Dallara (Antonio Lardera) in 1957. Het tempo gaat de hoogte in met het swingende “Azzuro” van Paolo Conte. Het latin getinte “Tu Vuo Fà l’Americano” (Dus jij doet je als een Amerikaan voor) van zanger Renato Carosone werd bekend in 1958 uit de film Toto', Peppino e Le Fanatiche. Het is een Napolitaanse satire op de Amerikanisering die sinds de Tweede Wereldoorlog zijn intrede deed.
Nog bekender is natuurlijk Volare alias "Nel blu dipinto di blu" ("In het blauw geschilderde blauw"), dat beroemd werd door de Italiaanse zanger en acteur Domenico Modugno. Laurent maakt er een mooie ballade van op sopraansax en Vincent soleert op piano.
“Dolce Paola” is een hitje van Adamo uit 1964. Hij schreef dit lied voor de Belgische Prinses Paola. Het klinkt nu poppy met die Fender Rhodes erbij. Lekker het tempo omhoog bij “Tintarella di luna” Italiaans voor "Maanbrand"; het verhaal van een meisje die in plaats van bruin te willen worden door de zon, wit wil worden door de maan. Dit poëtisch nummer werd bekend door Mina maar wij kennen het denkelijk van Jo Lemaire + Flouze uit 1979. We horen hier ferm applaus bij de gitaarsolo en sax ondersteund door de elektrische bas en Fender Rhodes. Er zitten ook heerlijke tempowisselingen in dit nummer en eindigt als een ballade.
“Svalutation” van de Italiaanse zanger Adriano Celentano uit 1976 is een schertswoord in het Engels, bedacht naar het Italiaanse "svalutazione", wat "devaluatie" betekent en dit nummer ironiseert op de Italiaanse economische en politieke crisis van die tijd. Hierin klinkt de drummer enorm funky en soleert geweldig met accenten die passen bij de tekst waarbij Laurent erg hoog zingt. Laurent verkoopt heel wat cd’s deze avond.



 




 
     
     
 
Proes (Michel Proesmans)

 
     
     
     
 
    
 
 
    
    
 
  

 






 

 

 

   
 
Reserveren is verplicht, gezien de speciale maatregelen.
Reservatie is verplicht; koop hier je tickets.


 
    
    
 

12 November 2021     concert 1 19:30 - concert 2  21:30 hr

 
 


IZVORA

 
     
    


 
 
 

IZVORA neemt je mee naar een sprankelend, poëtisch en verfijnd universum met originele arrangementen en composities gebracht door 5 intimistische en virtuoze artiesten.

Hun eerste cd «sur l’autre rive» is uitgebracht bij Antarctica records - Mechelen!!! en wordt in het najaar van 2021 overal in België voorgesteld.

Accordeonist Christophe DELPORTE koos ervoor om zijn passie voor de muziek van Astor Piazolla te delen met de ex-pianist van de Frivole Framboos, flirtend met klassieke muziek, jazz en wereldmuziek.
Yves GOURMEUR op piano is vooral een eclectisch pianist, een componist met een melodische kracht en een pientere smaak voor de fusie van muziekstijlen.
Rhonny VENTAT op sax betovert je niet alleen met sensuele boeiende melodieën maar ook met duizelingwekkende improvisaties.
Met de finesse en duivelse precisie van percussionist Jérome BAUDART en de zachte, strelende en onconventionele bas van Adrien TYBERGHEIN, biedt IZVORA je een reis vol muzikale sensualiteit.

Flamboyant laverend tussen feestelijke geneugten, eigenzinnige ritmes en lyrische melodieën, brengt dit kwintet flarden van hemelse gevoelens van gewichtloosheid.

Wie de groep meemaakte tijdens Jazzathome 2018 in de Refugie van Grimbergen (onze vorige Jazzzolder locatie) zal zich de terechte staande ovaties nog wel herinneren.



 
 
 
 
   
    
 
Christophe Delporte: accordeon
Rhonny Ventat: sax
Yves Gourmeur: piano
Adrien Tyberghein: contrabas
Jérome Baudart: drums

 
    
 



 
    
 

web   


 
    
    
    
 

 
   
 

 




recensie(s)


 

 

    


 

 
 
     
     
     
 

'Het is de sprankelende piano van Yves Gourmeur die het voortouw neemt bij aanvang van het concert alvorens Piazzolla adept Christophe Delporte daar verder gaat op weven in starter ‘The Fountain of Youth’ en meteen valt eigenlijk de coherentie van deze band op, wat een bijzonder mooi samenspel ! Dit vijftal neemt je meteen mee op een muzikale reis door muzikale landschappen , meeslepend en passievol is het en het niveau ligt daarbij wel erg hoog hoor ! Luister maar hoe Rhonny Ventat en Christophe Delporte gelijk op gaan in het hoge tempo van ‘Izvora’ . Na het welkom en de aankondiging door Christophe die het woord neemt gaat het meteen verder met de titelsong van het album, nét uit en vanavond hier voorgesteld : ‘Sur L’Autre Rive’ . Dat album werd trouwens uitgebracht door het eveneens in Mechelen gestationeerde Antarctica Records. Het dartele pianospel van Yves kan zich meten met het innemende spel van de medemuzikanten en ik meen dat het met de dramatiek van ‘Trouble Water’ is dat we daarna vervolgen. Het is tegelijk tragiek en zalvend, laat ons zeggen ‘zelfhelend’, met die troostende bas van Adrien Tyberghein erbij. De virtuoze sopraansaxpartijen van Rhonny in surplus ( een sax die mij wel wat te luid klinkt) maken het geheel áf ! De aangestreken bas is wel bepalend voor deze song. Mooie solo ook door deze door de muze bevlogen bassist ! Rhonny Ventat mag daarna schitteren in ‘Au Fil de L’Eau’, een rit langsheen de waterkant, cruisen met de haren in de wind is het en Rhonny bewijst zich eens temeer als een graag gezien en veelgevraagd sideman ( o.a. bij Sacha Distel, Julien Clerc, Jean-Pierre Froidebise….) Net zoals op het album volgt er dan eentje in een meer Zuidelijke, zeg maar tropische sfeer en deze draagt de gepaste titel ‘Kalahari’. Het is een wat schommelen door de woestijn al blijft de Balkan nooit ver weg ook. Dan verlaat een deel van de band het podium . Yves en Christophe (op accordina, zeg maar ouwerwetse melodica) blijven over voor het innemende duet The Morning Dew’’. Tenslotte vervoegen allen zich weer om te eindigen met een stuk van Rhonny en dat gaat gauw up tempo swingen, weliswaar afgewisseld door korte tussenpartijen. Het is een wat funky uitsmijter die daarbij afsteekt tegen de rest van het programma. Leuk hoor, maar voor mij hoefde het niet. Ach…een bis kwam er natuurlijk ook nog aan maar daar bleef ik niet meer voor….Immers, mijn busje kwam zo…

 Lees ook mijn recensie van het volledige album ‘Sur L’Autre Rive’

 



 



 
     
     
 
Winus

 
     
     
     
 
 
    
    
    
 
 
    

zie in het archief graag voor de vroegere JaZZZolderse concerten, info en reviews ...




    
 
   
 
 
 
   


 © 2021 JAZZEPOES

 

 

 

up again !

 

 

 

back to start !