JAZZEPOES jaZZZolderblad - ARCHIEF 2026 : JAN-FEB-MRT

voor het volledige JaZZZolder-archief click hierboven de tab

JaZZZolderArchief 2026

Bezoek ook eens de YouTube Webstek van de JaZZZolder !

je (her)beleeft er optredens van en op de oude JaZZZolder !

ARCHIEFINDEX TRIM 1


27/02/2026	Laurent Doumont -'Meanwhile'
13/02/2026	Advantage Project
23/01/2026	Sweet Warriors
10/01/2026	Sarah Lema Quintet

Vrijdag 27 Februari 2026 deuren 19:15 HR concert 20:15 hr

MEANWHILE - LAURENT DOUMONT

In het voorjaar van 2020 stond de wereld stil en werden we vriendelijk verzocht thuis te blijven. Alle podia waren gesloten en livemuziek moest zijn weg vinden via onze computers. Laurent gebruikte de tijd ondertussen om terug te gaan naar de basis: meer oefenen en muziek schrijven. De nieuwe composities vormden al snel een geheel eigen souljazzrepertoire, perfect passend bij het saxofoon-gitaar-bas-drumkwartet. Het idee om ze later samen te brengen op een album ontstond als vanzelf.

Zodra het mogelijk werd om een paar muzikanten en hun instrumenten weer samen in dezelfde ruimte te brengen, schakelde Laurent zijn vaste partners in om deze in isolatie geboren muziek tot leven te brengen en te delen. Hoewel er nog steeds een paar melancholische accenten in zitten, drukt het vooral de vreugde van het weerzien en het simpele plezier van samenspelen uit.

"Meanwhile" is Laurent Doumonts nieuwe souljazzkwartet.

Laurent Doumont: saxen
Lorenzo Di Maio: gitaar
Cédric Raymond Sam Gerstmans : contrabas
Lionel Beuvens: drums

Ik kende saxofonist Laurent Doumont eigenlijk nog niet, maar zijn band intrigeerde me wel door de aangekondigde stijl: souljazz. En natuurlijk ook door de namen van zijn compagnons van vanavond, onder wie drummer Lionel Beuvens en de schitterende Lorenzo Di Maio op elektrische gitaar.

De start kan me dan ook meteen boeien met de titelsong van het album Meanwhile. Ook het daaropvolgende ‘Bullitt’ bopt er stevig vandoor, met onder meer een enorme gitaarsolo van Lorenzo en stevig aanvurend drumwerk van Lionel Beuvens. Horen we daar trouwens ook geen orgeltonen op de achtergrond? Dat zouden best meedraaiende samples kunnen zijn van Maxime Moyaerts, die op het gelijknamige album overigens ook de orgelpartijen verzorgt.

Over dat album ben ik trouwens minder enthousiast. Het mist eigenlijk behoorlijk wat van de dynamiek die dit liveconcert wél heeft en komt daardoor wat flets over in vergelijking met wat hier vandaag op het podium gebeurt.

Met ‘Carpe Noctem’ volgt de ballad van de set, die ook de kwaliteiten van Doumont als saxofonist mooi in de verf zet — want het is wel degelijk een fijne muzikant. Invallend bassist Sam Gerstmans krijgt ruimte voor een gevoelige solo. Het nummer is best aangenaam, maar voor mij misschien net iets te mak.

Gelukkig gaat de bas daarna stevig aan het stappen en komt er weer meer energie met ‘Wake Up Call’. Lorenzo pikt uitdagend in op de solo van Laurent, wat tot een mooie climax leidt.

De eerste set eindigt vrij snel met het opgewekte ‘Everybody Loves Lili’, een nummer dat alvast doet uitkijken naar het vervolg na de pauze. Dansmoves kwamen even in me op, al zat ik de tweede set uiteindelijk rustig uit met een drankje.

Een sterke eerste set, zonder meer… al leek een goed half uur mij toch wat aan de korte kant, niet?

Winus

De groep rond saxofonist Laurent Doumont brengen hun soul-jazz plaat Meanwhile ten gehore met straffe muzikanten als gitarist Lorenzo Di Maio, bassist Sam Gerstmans en drummer Lionel Beuvens die we allemaal al eens hebben gezien op Jazzzolder of Jazzathome. In de traditie van het jazzkwartet met gitaar en tenorsaxofoon laat dit kwartet zich inspireren door John Scofield, Chris Cheek, Sonny Rollins... in alle eenvoud. De muziek is intelligent en toch toegankelijk, met afwisselend energieke nummers en ballads, altijd met een vleugje blues waarbij iedereen kan soleren.
Ze openen met het titelstuk en daarmee is de toon gezet. ‘Carpe Noctem’ is een ballad als eerbetoon aan vriend en trompettist Olivier Bodson die speelt op zijn album naast Maxime Moyaerts op Hammondorgel. Het groovy ‘Wake Up Call’ doet me denken aan de geweldige sixties Blue Note platen van saxofonist Hank Mobley waarvan Doumont ook een grote fan is. In ‘Everybody loves Lili’ uit hij zijn respect voor de Franse verzetsstrijdster Lili Garel. ‘My left foot’ is niet voor de film maar omdat hij pijn heeft aan zijn linkerbeen door een rugprobleem. Het swingende ‘Mister BZ’ is bedoeld voor de overleden collega bassist Bart Zegers met fijne gitaar- en bas solo. De ballade ‘Once Were Three’ verwijst naar de tijd toen Doumont, trompettist Olivier Bodson en trombonist Alain Palizeul continu samen optrokken. ‘Papadum Gumbo’ is gebaseerd op de Indiase toonladders met een climax op gitaar met opzwepend drumwerk. Het funky nummer ‘Pep Talk‘ is de ideale oppepper in de backstage net voor te gaan optreden. Als bis speelt Laurent nu de sopraansax in zijn ballade ‘Naama’ voor de voormalige gijzelaarster Naamy Levy. Achteraf worden er 4 verschillende cd’s verkocht en natuurlijk ook hun verse schijf Meanwhile waarbij de hoes duidelijk een hommage is aan de Blue Note jaren zestig.

Michel 'de Proes' Proesmans (JaZZZolder)

Vrijdag 13 Februari 2026 deuren 19:15 HR concert 20:15 hr

Advantage Project

Tussen 2018 en 2021 trad de band actief op tijdens concerten en festivals in heel Oekraïne.
Tegen 2020 hadden ze ongeveer 50 composities gecreëerd en presenteerden ze programma's met Oekraïense etnojazz, moderne jazz en zelfs een uniek programma voor jazzkwartet + strijktrio.
Begin 2021 werd hun nummer "Wake Up in the Morning" door een Oekraïense hitlijst uitgeroepen tot ‘Beste Jazzcompositie van het Jaar’.
Vanwege de grootschalige invasie in 2022 stopte de groep met haar activiteiten en verspreidden de leden zich over de hele wereld.
In het najaar van 2023 verhuisden de oprichters van het project, Iryna Dubenko en Yaroslav Tovarianskyi, naar Brussel, terwijl Oleksiy Bogolyubov, die toevallig in Keulen verbleef, zich weer bij de groep voegde.
In januari 2024 nam de band hun debuutalbum “Eternal Changing” op, met 8 originele composities. De albumpremière vond plaats op 15 januari 2025 in de Sounds Jazz Club in Brussel en trok een enthousiast publiek.
De laatste mijlpaal van Advantage Project was het winnen van de Dinant Jazz Competition op 27 juli 2025. Daarmee wonnen ze talloze waardevolle prijzen, waaronder een optreden op het hoofdpodium van het Dinant Jazz Fest 2026.
De band is momenteel bezig met de opnames van hun tweede album, dat naar verwachting in 2026 uitkomt.

Iryna Dubenko: zang
Oleksiy Bogolyubov: piano
Yaroslav Tovarianskyi: contrabas
Matteo De Vito: drums

commentaren - recensie(s)

De band maakt meteen een méér dan goede indruk met een eigen compositie van Iryna Dubenko – frontvrouw en vocaliste – die hier vandaag aanwezig is samen met Yaroslav Tovarianskyi (contrabas) én hun jonge dochtertje. Een warm en ontwapenend begin.

‘Faith, Hope and Love’ – zo meen ik dat het nummer heet – wordt grotendeels in het Oekraïens gezongen. Buiten de Engelstalige titel verstaan we er natuurlijk weinig van, maar die titel zegt eigenlijk al alles, nietwaar? Meteen ook een ferme bassolo, gespeeld op een moderne upright elektrische bas. Indrukwekkend.

Iryna weet te bekoren met haar warme, gedragen stem en laat haar begeleiders ruim aan bod komen. In ‘Be a Child’ krijgen we stemmige solo’s voorgeschoteld. De bas van Yaroslav vloeit elegant over in het sprankelende pianospel van Oleksiy Bogolyubov, die daar duidelijk hoge punten mee scoort — er klinken al shouts vanuit het publiek.

‘Waiting in Duality’, afkomstig van hun eerste album uit 2024, volgt na een intieme intro van stem en bas. Het nummer swingt vervolgens behoorlijk de Oekraïense pan uit. Het ritme wordt stevig aangedreven door Matteo De Vito, de jongste van het viertal, achter de drums. Daarna krijgt de bas opnieuw het woord in een bijzonder welbespraakte solo. Het stuk blijft melodisch verfijnd, maar met een sterke ritmische onderbouw. Topsong, wat mij betreft.

‘Fighting with Oneself’ besluit de eerste set. Opnieuw uptempo, maar met een mijmerende baspassage die het geheel een reflectieve ondertoon geeft. Jazzy vingerknippend en met lichte scat gaat Iryna er tenslotte dromerig uit.

Een bijzonder overtuigende en wereldse eerste set was dit. En als de tweede set die lijn doortrekt, dan mogen we met recht en reden uitkijken naar hun tweede album, gepland voor 2026.

Winus

De spilfiguren van de band is het koppel van zangeres Iryna Dubenko en bassist Yaroslav Tovarianskyi en dit is een advantage (voordeel), vandaar dat ze zich Advantage Project noemen en reeds begonnen zijn in 2018. Ze mengen moeiteloos moderne jazz met etno-invloeden met meestal eigen composities. Ze heeft veel podium ervaring en zingt met passie. Door de oorlog in Oekraïne viel de band een tijd stil en maakte eind 2023 een sterke doorstart. De groep toert door Europa om Oekraïense cultuur en originele muziek te delen. Jazzzolder geeft graag een podium voor de winnaar van de Jeunes Talents wedstrijd van Dinant Jazz 2025 en de organisatoren zaten ook in de zaal. Ook trekken ze nog in een studio, als gewonnen prijs, om een tweede plaat op te nemen.

We hoorden o.a. “Faith hope and love” en “Disconnect” in het Oekraïens, vaak met een solo piano intro waarna het ritme word ingezet. Ze zingt het meeste in het Engels zoals in “Be a child” (over de herinneringen uit je kindertijd), nu ze zelf ook een dochtertje hebben met de bassist en “Waiting in duality” komen uit hun plaat van 2024 ‘Eternal Changing’. Het nummer “Fighting with oneself” gaat over de problemen met jezelf.
Ze spelen ook een standard “you don’t know what love is” in een eigenzinnig arrangement uptempo van de bassist met veel scatting waarbij de pianist voluit gaat in een solo met opzwepend drumwerk. Als toegift spelen nog een standard “on the sunny side of the street”. Helaas vergaten ze hun platen mee te brengen. Ze bestaan ook in andere projecten zoals een jazz quartet met string trio en ook folk jazz en we zullen zeker nog van hun horen.

Michel 'de Proes' Proesmans (JaZZZolder)

Vrijdag 23 Januari 2026 deuren 19:15 HR concert 20:15 hr

Sweet warriors

Wat zou de verwantschap tussen de werelden van Jeff Buckley, Jacques Brel, Jaco Pastorius, Anne Sylvestre, Gabriel Fauré en Baudelaire kunnen zijn?

Misschien wel hun kracht om een diepe levensdrang en zachtheid, oer-energie en een bepaalde melancholie te kunnen verenigen, of een grote kracht te kunnen inzetten in dienst van geweldloosheid...

Het zijn in ieder geval deze energieën -op het eerste zicht tegenstrijdig - die de Sweet Warriors willen opwekken doorheen oeuvres van deze artiesten en composities van Lionel Beuvens, om dankzij muziek, te pogen van een vorm van vrede en verbinding in de actie te vinden.

Héloïse Van Herzeele: zang
Jeroen Van Herzeele: sax
Casimir Liberski: piano
Emanuel Van Mieghem: contrabas
Lionel Beuvens: drums

commentaren - recensie(s)

Ijl en wat zweverig — maar kan het ook anders met ‘Dream Brother’ van Jeff Buckley dat met de piano van Casimir Liberski het concert op gang zet, verder aangezwengeld door één van mijn favoriete saxen, Jeroen Van Herzeele.

Vanavond staat ook Héloïse, dochter van Jeroen, mee op het podium: deels zingend, deels in spoken word, en dat binnen alweer een nieuw project van drummer Lionel Beuvens, een welbekende gast hier ten JaZZZolder. Ditmaal straalt het geheel niet echt jazz uit, maar wel een innemende, bedachtzame sfeer met een uitgesproken literaire inslag — ook al in het eigen ‘Nouveau’, dat gepast volgt.

De bassolo van Emanuel Van Mieghem mag er absoluut zijn, net als het toetsenspel van Casimir, die we hier nog niet eerder aan het werk zagen. Het stuk ontwikkelt zich gaandeweg naar een andere tune (‘Three Trees’), met een uitgesproken ritmisch patroon waar de hoorn van Jeroen zich krachtig doorheen weeft. Lionel drumt zich warm, terwijl het spoken word van Héloïse het verhaal draagt — een tekst van Charles Baudelaire, zo blijkt, de 19e-eeuwse Franse dichter. Daar ben ik eerlijk gezegd minder vertrouwd mee, en teksten bij concertoptredens zijn ook niet echt aan mij besteed. Niet alleen hoor en versta ik ze vaak onvoldoende, voor mij heeft melodie en muzikaliteit altijd de bovenhand. Een uitzondering maak ik al eens voor Frank Zappa, de wat ‘weird’ gitarist/componist/artist die me altijd wist en weet te boeien: niet poëtisch, wel scherp, to the point en vaak met een flinke scheut humor.

Intussen vervolgt het concert met ‘Les Gens qui Doutent’ van Anne Sylvestre, opnieuw een Franse — zangeres en componiste, bekend in de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw, al blijft ze voor mij persoonlijk een wat onbekende naam. Muzikaal wordt het nummer wel erg mooi vertaald, vooral via de saxlijnen van Jeroen, waarin Héloïse zich gevoelig laat meedrijven.

Het stuk wordt sterk uitgedrumd in de overgang naar ‘Strange Encounter’, het laatste nummer van de eerste set, opnieuw gedragen door die levendige, herkenbare sax van Jeroen.

Een bijzonder concert, deze Sweet Warriors, zeker qua compositie samenstelling. In de tweede set volgen nog teksten en verwijzingen naar Patti Smith, en bewerkingen van Gabriel Fauré en Jacques Brel. Geen platte kaas, dit concert — maar voor mij hoeft het niet allemaal op één boterham: kleine porties volstaan.

Winus

Sweet Warriors is een nieuw project van drummer Lionel Beuvens met een mix van eigen composities, popcovers, klassieke stukken en adaptaties van gedichten. De sound zit ergens tussen Bjork, John Coltrane en Steve Coleman...De muziek komt uit het hart en heeft toch het publiek weten te raken, dat vernam ik na het concert. Lionel weet een horde steengoede muzikanten op te trommelen voor zijn project. De zorgvuldig vormgegeven schrijfstijl van Lionel Beuvens geeft de musici alle ruimte om hun improvisatietalent te ontketenen.

Ze zetten in met “Dream Brother” van Jeff Buckley, afkomstig van zijn bejubelde album ‘Grace’ uit 1994 en waarin de dochter Héloïse van Jeroen met haar spoken word de tekst vertelt over trauma, intergenerationele pijn en de gevolgen van zelfdestructief gedrag.
Lionel brengt ook enkele eigen stukken zoals “Nouveau” dat traag begint met gestreken bas en repetitieve pianoriffs en zich ontpopt met ferme solo’s op piano, drum en sax. De chanson “Les gens qui doutent” van de franse zangeres Anne Sylvestre (in de trend van Brassens en Barbara) met mooie unisone zang en sax wordt gekoppeld via een drumsolo aan “Strange Encounter” met spoken word onder een groovy ritme dat naar het einde toe zachtjes uitdooft.
Via drumwerk met percussie en koebel starten we de tweede set met “What’s even” als quartet zonder Héloïse met fraaie solo’s van sax en piano dat uptempo groeit. ”Earth song” van Lionel start met een basintro dat neigt naar een poppy ritme met hoekige saxsolo. Tussendoor volgt een standard “Here’s to life” dat ik ken van Shirley Horn in een niet herkenbare versie. Lionel weet met zijn “LB’s groove” de mooie teksten van Patti Smith te combineren dat we via een piano overgang ondergedompeld worden in “Après un rêve van Gabriel Fauré. Naar het einde volgt “Fragile” van Lionel dat verrassend overvloeit in een standard “If I should lose you” dat Héloïse zich eigen maakt. Als bis komt Brel aan het woord met “Quand on n’a que l’amour” op Lionelse wijze.
Er werden achteraf cd’s en Lp’s verkocht van Jeroen en Lionel. Er werd nog lang in de bar nagepraat en gedronken.

Michel 'de Proes' Proesmans (JaZZZolder)

!Zaterdag 10 Januari 2025  deuren   19:15 HR concert 20:15 hr

Sarah Lema Quintet

Sarah Lema Quintet is een vijfkoppige band die bestaat uit vijf jonge muzikanten die elkaar leerden kennen aan het Conservatorium van Antwerpen.

Met Winter Dieleman op bugel en trompet, Rune De Grootte op drums, Tristan Baars op bas, Flor Wellens op piano en Sarah Lema op vocals, vormen ze een band die zich focust op een frisse take op traditional jazz met hardbop en bebop invloeden, maar ook op de eigen composities van de hand van zangeres Sarah Lema.

In haar eigen werk vallen er hoofdzakelijk jazz-, neo-soul- en folk-invloeden te herkennen. Samen stellen ze spontaneïteit, energie en ontroering centraal.



Sarah Lema: zang
Winter Dieleman: trompet
Flor Wellens: piano
Tristan Baars: bas
Rune De Groote: drums



...Ze is duidelijk niet aan haar proefstuk toe, deze jonge en talentvolle zangeres. In een video zagen we haar al met groot orkest en strijkers, en Michel had haar eerder ook al aan het werk gezien met het BJO — dan weet je het wel: klasse is in the house. Een klasse die zich vertaalt in technisch kunnen én in het niet uit de weg gaan van uiteenlopende stijlen.

Heel professioneel en overtuigend klinkt dan ook ‘I Didn’t Know What Time It Was’ van Broadwaycomponist Richard Rodgers, met meteen scatpartijen en sterke solo’s van Flor Wellens aan de piano en Tristan Baars op contrabas. Sterk begonnen!

‘La Danza de la Moza Donosa’, ingezet aan piano, komt daarna als een zacht golfje binnenkabbelen en beroert rustig de zinnen. Het blijft bij een woordeloos dansje, deze compositie van de Argentijnse componist Alberto Ginastera, die ooit ook Emerson, Lake & Palmer inspireerde tot een bewerking van zijn eerste pianoconcert op Brain Salad Surgery (1973).

Erg fijn is ook dat Sarah Lema grijpt naar werk van hoog aangeschreven Belgische componisten, zoals Bert Joris in ‘For the Time Being’ — een vaak gecoverd nummer dat hier mooi wordt neergezet, met een sterke pianosolo en aansluitend het zachte bugelspel van Winter Dieleman, die zich later in het programma nog meer zal bewijzen als aangename trompettist.

Wat volgt is ‘That Old Feeling’ — exactly what it says. Een ouwertje uit de jaren dertig van Sammy Fain en Lew Brown, en het is niet verwonderlijk dat ook Frank Sinatra hier ooit mee scoorde. Het nummer ligt duidelijk trompettist Winter goed, en Sarah zelf gaat enthousiast aan het scatten tussen de drumlicks van Rune De Groote door. Het publiek smult ervan, getuige de spontane shouts en het warme applaus.

Daarna is het tijd voor eigen werk, en ook in de tweede set zullen daar nog voorbeelden van volgen. ‘Song for My Brother’ is zeker niet onaardig en laat opnieuw ruimte voor trompet — mooi gedaan.

In een totaal andere stijl sluit Sarah af met ‘Quién lo Diría’, ingetogen temperament van de Spaanse bossa-nova-zangeres/tromboniste Rita Payés. Persoonlijk vind ik dit nummer wat misstaan in het geheel: een buitenbeentje. Niet slecht gebracht, absoluut niet — maar voor mij hoefde het niet per se in dit programma. Smaken verschillen. Niet elk nummer raakte me dus even sterk, maar het muzikale niveau en de overtuiging stonden buiten kijf !

Winus

We beginnen dit nieuwe jaar met een jonge band rond zangeres Sarah Lema omdat we graag jonge goede artiesten een podium willen bieden. Ze spelen standards afgewisseld met opmerkelijke eigen nummers en leuke begeleiding op piano, contrabas, drum en bugel en ze zijn goed op mekaar ingespeeld. Ze kennen mekaar allemaal van het Conservatorium in Antwerpen.

Als standards horen we ‘I didn't know what time it was’ (Richard Rodgers) en ‘That old feeling’ (Brown-Fain) maar ze eren ook Bert Joris in zijn prachtige ‘For the time being’. Wat klinkt de bugel toch mooi en blend met de aangename stem van Sarah. Ze spelen ook een eigen bewerking van de eerder klassieke ballade ‘La Danza de la moza Donosa’ (Alberto Ginastera) uit Argentinië. Heel mooi is haar nummer ‘Song for my Brother’ toen haar broer ging verhuizen naar het buitenland. Het stuk geeft weer hoe ze beïnvloed is geweest door enerzijds haar favoriete singer-songwriters, en anderzijds door de jazz waar ze de laatste jaren het meest mee bezig is geweest. We leren zangeres en trombonist Rita Payés kennen in het Spaans gezongen nummer ‘Quién lo diría’: heel mooi met een versnelling op het einde met tussenin piano en bugel solo’s.

Na de pauze start Sarah acapella met geklap en zingt in het Spaans een lied ‘La negra Atília’ van de Venezolaanse componist Pablo Camacaro dat verwijst naar de Porlamar markt op Margarita eiland in Venezuela. Het nummer vloeit over naar een Venezolaans merengue ritme op ‘El Cervatillo’ van Rita Payés. Daarna volgen nog drie eigen composities van Sarah! Een dromerig nummer met lange noten ‘Morning will come’ is recent gecomponeerd die het gevoel probeert te evoceren van hoe het voelt om veel over hetzelfde na te denken, en hoe je soms het zicht kan verliezen op dat alles uiteindelijk voorbij gaat. Het eerder neo-soul aanvoelende ‘Endlessly’ gaat over de huidige maatschappelijke veranderingen en hoe het voelt om je als jong persoon erdoor te bewegen en gemarkeerd door de mineur en majeur veranderingen in de song. Sarah draagt haar nummer ‘Leila’ op aan de Franse zangeres Leila Martial die haar inspireert. De melodie is een zweverig duet tussen trompet en stem, over een repetitieve harmonie in de piano met lange zangnoten met climax van piano en drums.

Ze ronden af met een bis ‘Beautiful Love’ (Victor Young) waarin Sarah nog eens kan scatten onder opzwepend drumwerk en walking bass met swingende piano. Sara Lema is een zangeres om in de gaten te houden.

Michel 'de Proes' Proesmans (JaZZZolder)

zie in het archief graag voor de vroegere JaZZZolderse concerten, info en reviews ...

© 2026 JAZZEPOES