JAZZEPOES jaZZZolderblad - ARCHIEF 2026 : JAN-FEB-MRT

voor het volledige JaZZZolder-archief click hierboven de tab

JaZZZolderArchief 2026

Bezoek ook eens de YouTube Webstek van de JaZZZolder !

je (her)beleeft er optredens van en op de oude JaZZZolder !

ARCHIEFINDEX TRIM 1


10/01/2026	Sarah Lema Quintet

!Zaterdag 10 Januari 2025  deuren   19:15 HR concert 20:15 hr

Sarah Lema Quintet

Sarah Lema Quintet is een vijfkoppige band die bestaat uit vijf jonge muzikanten die elkaar leerden kennen aan het Conservatorium van Antwerpen.

Met Winter Dieleman op bugel en trompet, Rune De Grootte op drums, Tristan Baars op bas, Flor Wellens op piano en Sarah Lema op vocals, vormen ze een band die zich focust op een frisse take op traditional jazz met hardbop en bebop invloeden, maar ook op de eigen composities van de hand van zangeres Sarah Lema.

In haar eigen werk vallen er hoofdzakelijk jazz-, neo-soul- en folk-invloeden te herkennen. Samen stellen ze spontaneïteit, energie en ontroering centraal.



Sarah Lema: zang
Winter Dieleman: trompet
Flor Wellens: piano
Tristan Baars: bas
Rune De Groote: drums



...Ze is duidelijk niet aan haar proefstuk toe, deze jonge en talentvolle zangeres. In een video zagen we haar al met groot orkest en strijkers, en Michel had haar eerder ook al aan het werk gezien met het BJO — dan weet je het wel: klasse is in the house. Een klasse die zich vertaalt in technisch kunnen én in het niet uit de weg gaan van uiteenlopende stijlen.

Heel professioneel en overtuigend klinkt dan ook ‘I Didn’t Know What Time It Was’ van Broadwaycomponist Richard Rodgers, met meteen scatpartijen en sterke solo’s van Flor Wellens aan de piano en Tristan Baars op contrabas. Sterk begonnen!

‘La Danza de la Moza Donosa’, ingezet aan piano, komt daarna als een zacht golfje binnenkabbelen en beroert rustig de zinnen. Het blijft bij een woordeloos dansje, deze compositie van de Argentijnse componist Alberto Ginastera, die ooit ook Emerson, Lake & Palmer inspireerde tot een bewerking van zijn eerste pianoconcert op Brain Salad Surgery (1973).

Erg fijn is ook dat Sarah Lema grijpt naar werk van hoog aangeschreven Belgische componisten, zoals Bert Joris in ‘For the Time Being’ — een vaak gecoverd nummer dat hier mooi wordt neergezet, met een sterke pianosolo en aansluitend het zachte bugelspel van Winter Dieleman, die zich later in het programma nog meer zal bewijzen als aangename trompettist.

Wat volgt is ‘That Old Feeling’ — exactly what it says. Een ouwertje uit de jaren dertig van Sammy Fain en Lew Brown, en het is niet verwonderlijk dat ook Frank Sinatra hier ooit mee scoorde. Het nummer ligt duidelijk trompettist Winter goed, en Sarah zelf gaat enthousiast aan het scatten tussen de drumlicks van Rune De Groote door. Het publiek smult ervan, getuige de spontane shouts en het warme applaus.

Daarna is het tijd voor eigen werk, en ook in de tweede set zullen daar nog voorbeelden van volgen. ‘Song for My Brother’ is zeker niet onaardig en laat opnieuw ruimte voor trompet — mooi gedaan.

In een totaal andere stijl sluit Sarah af met ‘Quién lo Diría’, ingetogen temperament van de Spaanse bossa-nova-zangeres/tromboniste Rita Payés. Persoonlijk vind ik dit nummer wat misstaan in het geheel: een buitenbeentje. Niet slecht gebracht, absoluut niet — maar voor mij hoefde het niet per se in dit programma. Smaken verschillen. Niet elk nummer raakte me dus even sterk, maar het muzikale niveau en de overtuiging stonden buiten kijf !

Winus

We beginnen dit nieuwe jaar met een jonge band rond zangeres Sarah Lema omdat we graag jonge goede artiesten een podium willen bieden. Ze spelen standards afgewisseld met opmerkelijke eigen nummers en leuke begeleiding op piano, contrabas, drum en bugel en ze zijn goed op mekaar ingespeeld. Ze kennen mekaar allemaal van het Conservatorium in Antwerpen.

Als standards horen we ‘I didn't know what time it was’ (Richard Rodgers) en ‘That old feeling’ (Brown-Fain) maar ze eren ook Bert Joris in zijn prachtige ‘For the time being’. Wat klinkt de bugel toch mooi en blend met de aangename stem van Sarah. Ze spelen ook een eigen bewerking van de eerder klassieke ballade ‘La Danza de la moza Donosa’ (Alberto Ginastera) uit Argentinië. Heel mooi is haar nummer ‘Song for my Brother’ toen haar broer ging verhuizen naar het buitenland. Het stuk geeft weer hoe ze beïnvloed is geweest door enerzijds haar favoriete singer-songwriters, en anderzijds door de jazz waar ze de laatste jaren het meest mee bezig is geweest. We leren zangeres en trombonist Rita Payés kennen in het Spaans gezongen nummer ‘Quién lo diría’: heel mooi met een versnelling op het einde met tussenin piano en bugel solo’s.

Na de pauze start Sarah acapella met geklap en zingt in het Spaans een lied ‘La negra Atília’ van de Venezolaanse componist Pablo Camacaro dat verwijst naar de Porlamar markt op Margarita eiland in Venezuela. Het nummer vloeit over naar een Venezolaans merengue ritme op ‘El Cervatillo’ van Rita Payés. Daarna volgen nog drie eigen composities van Sarah! Een dromerig nummer met lange noten ‘Morning will come’ is recent gecomponeerd die het gevoel probeert te evoceren van hoe het voelt om veel over hetzelfde na te denken, en hoe je soms het zicht kan verliezen op dat alles uiteindelijk voorbij gaat. Het eerder neo-soul aanvoelende ‘Endlessly’ gaat over de huidige maatschappelijke veranderingen en hoe het voelt om je als jong persoon erdoor te bewegen en gemarkeerd door de mineur en majeur veranderingen in de song. Sarah draagt haar nummer ‘Leila’ op aan de Franse zangeres Leila Martial die haar inspireert. De melodie is een zweverig duet tussen trompet en stem, over een repetitieve harmonie in de piano met lange zangnoten met climax van piano en drums.

Ze ronden af met een bis ‘Beautiful Love’ (Victor Young) waarin Sarah nog eens kan scatten onder opzwepend drumwerk en walking bass met swingende piano. Sara Lema is een zangeres om in de gaten te houden.

Michel 'de Proes' Proesmans (JaZZZolder)

zie in het archief graag voor de vroegere JaZZZolderse concerten, info en reviews ...

© 2026 JAZZEPOES