HOME

 

FULL JAZZEPOES JAZZZOLDER ARCHIEF


voor het volledige JaZZZolder-archief click  hierboven de tab


 JaZZZolderArchief 2024

 

 


Bezoek ook eens     de YouTube Webstek van de JaZZZolder ! 

 je (her)beleeft er optredens  van en op de oude JaZZZolder !

 

 

 

 

 

 

 

JaZZZolderblad

 

 

 

 

 TRIM1 ARCHIEF INDEX TRIM2  TRIM 3  TRIM 4

 

   
10/5/2024 Le Monde Merveilleux de Pépito
26/4/2024 Marco Marcelletti Trio
12/4/2024 UMAX (Utrecht Musical AXperiments)
   
   

 

 

 

 

 






 

 

 

   
     
    
    
 

Vrijdag 12 April 2024    concert 1 19:30 - concert 2  21:15 hr

 
 

 


UMAX (Utrecht Musical AXperiments)


 
   
 



Edwin Berg: piano
Stefan Lievestro: bas
Jean-Clair de Ruwe: drums


 


 
    
 

 

 

 

Utrecht Musical AXperiments is een platform van de Utrechte pianist Edwin Berg en drummer Jean-Clair de Ruwe. Berg bevindt zich muzikaal gezien op het snijvlak van jazz, klassiek en geïmproviseerde muziek. Hierin is hij op zoek naar elasticiteit, vrijheid en neemt hij zijn luisteraars mee in een klankdroomuniversum waarbij Bach, nujazz en minimal music worden verweven in pakkende, eigenzinnige composities en hedendaagse versies van evergreens.
De muziek van Berg kenmerkt zich door de gestage en dynamische gelaagdheid en complexiteit die in het moment opbouwt, doorontwikkelt en die het publiek persoonlijk raakt.




 
 

 
 



 
                    
   
   

 

 

 

 

 

  


 
   
    
    


                    

 

 

 




commentaren - recensie(s)

 

 

 



 

 

…Er is iets met Bach en jazz, dat hoor je wel meer terugkomen bij muzikanten in binnen en buitenland. Van het expliciete ‘zo klinkt Bach in Jazz’, genre François Glorieux ben ik niet echt een liefhebber, maar muziek die subtiel doorregen wordt door klassieke riedels kan ik best wel hebben en zo lijken we meteen van start te gaan ook, met Berg solo aan de piano. Een Michael Jackson tune plakt er dan achteraan en bas en drums vallen bij in. Stefan (Lievestro, bas) gooit zich daarbij op de voorgrond en dat mag wel hoor, ferme bassist is het ! Jean-Clair de Ruwe (drums) zal vanavond niet echt zó uit de band springen maar is wel steeds gepast aanwezig zoals het hoort en da’s toch ook mooi ? Een leuke starter was dat, mooi gearrangeerd en van harte gespeeld door vakman Edwin Berg. Een tweede tune is dan een eigen compositie, Wolfgang Amadeus Mozart geïnspireerd en die gaat eveneens vlotjes de gehoorgangen in. Mooi zijn de franjes die Stefan  daarbij aan z’n basinterventies breidt. Edwin houdt ervan om bekende liedjes ‘opnieuw uit te vinden’ , ze door frisse arrangementen een nieuw leven te geven. Zo doet-ie dat ook met het magistrale’ Laat me’ van Ramses Shaffy , alweer met die zangerige bas van Stefan tussendoor. Mooi hoor, maar een jazz concert lijkt dit (tussen haakjes) intussen niet te gaan worden… Een Hollands biertje, ‘Grolsch’  rijkt dan de titel aan voor wat volgt, iets met ‘Vakmanschap’ (met een lachje erbij natuurlijk, in dit Mechelen van de wereldberoemde Carolusbieren  En dan gaat het voor mij fout want de prima pianopartijen worden uitgebreid met niet zo’n geslaagde, aangeblazen melodicadingetjes, jammer…

Maar helaas gaan we verder op het ingeslagen pad van volksamuzement al is  Jean-Clair de Ruwe nu wel zeer aanwezig op drums en cymbalen, een  voor de rest te vergeten stukje muziek wordt het en ik hoop dat het gauw gaat beteren ook... ‘Come Closer’ draaft even later echter ook al zo voorbij en is een vingervlugge spielerei want Berg is wel een kei op de toetsen, dat wel. Alleen blijven de jazzbeluste én zeer zeker aanwezige liefhebbers in deze set alvast wel op hun honger zitten en daar verandert het ‘Bluesette van Toots, ondanks het vriendelijke voornemen van Berg helaas niks aan. Meer als ‘sympathiek’ kan er van mij voor dit concert dan ook niet vanaf…

 

 


Winus


 

Vandaag drie muzikanten uit NL waarvan we gastsolist Stefan Lievestro uit Rotterdam op bas en drummer Jean-Clair de Ruwe uit Den haag reeds kennen uit vroegere Jazzzolder locaties (?) Het is toch altijd opvallend met welke animo deze Nederlandse artiesten zich kunnen presenteren en dan vooral de pianist Edwin Berg uit Utrecht. Hij bespeelt met bravure niet alleen onze vleugelpiano maar ook op een met mondbuisje aangeblazen melodica. Umax staat dus voor Utrecht Musical AXperiments.  Ze spelen twee verschillende sets waarvan ik alleen de tweede heb gevolgd.

Ze beginnen met een heerlijke versie van “Hey Jude” van The Beatles dat we ook mogen meezingen. Heel mooi en apart is de versie van “les moulins de mon coeur” (windmills of your mind) van Michel Legrand met ietwat onhandig 1 hand op melodica en 1 hand aan de piano. Opvallend is het oogcontact van pianist met bassist. Wat kan Stefan heerlijk flamboyant soleren op de contrabas.  Hij werkte al met grootheden als  Philip Catherine, Freddie Hubbard en Pat Metheny en aardig wat in NL met Michiel Borstlap, Harmen Fraanje. Jesse Van Ruller en Jasper Blom… Ook heel leuk en groovy is zijn eigen werk ‘eenmaal andermaal’. Een jazz standaard zoals ‘the way you look tonight’ van Jerome Kern mag ook niet ontbreken en dit katapulteert ons naar de jaren ’30 met Fred Astaire.We krijgen uiteraard ook een Bach prelude in C mineur: indrukwekkend pianospel en diep gebogen aan de piano.  Edwin Berg deelt de zaal in 3 delen en we zingen mee op een classic “Bye Bye Blackbird”:   bom bom aaaah ! Er werden aardig wat cd’s verkocht van Berg solo en ook van het fusionkwartet Gizmo.

 



Michel  'de Proes' Proesmans (JaZZZolder)


 

 

 


 

 


 

 

 






 

 

 

   
     
    
    
 

Vrijdag 26 April 2024    concert 1 19:30 - concert 2  21:15 hr

 
 

 


Marco Marcelletti Trio


 
   
 



Marco Marcelletti: piano
Federico Stocchi: contrabas
Gionata Giardina: drums


 


 
    
 

 

 

 

Marco Marcelletti Trio is het trio onder leiding van de gelijknamige 23-jarige pianist en componist, gevormd door gerenommeerde Italiaanse muzikanten, wiens artistieke activiteit zich sinds vele jaren concentreert rond de stad Brussel.
Het project stelt originele composities voor met een hoog lyrisme en intensiteit, maar ook momenten van collectieve improvisatie, met een duidelijke esthetiek gebaseerd op een aandachtig onderzoek naar geluid, harmonische fijnheid en sterke melodieën.
En als de setlist het hoofdverhaal is, zal het de taak van de muzikanten zijn om de basis te leggen om te verrassen, zowel zichzelf (zij maken in zekere zin ook deel uit van het publiek) als het publiek zelf.
.




 
 

 
 



 
                    
   
   

 

 

 


 
   
 
 
     




commentaren - recensie(s)

 

 



 

…Helder, als fris licht sprankelend bronwater openen dit trio Italianen de  de set met ‘A Place in the Sun’, een eigen compositie van Marco Marcelletti en meteen weet je’t  dan wel, een oorstrelend concert zal het  hier worden ! Van de band kennen we enkel Federico Stocchi (contrabas) , onder andere uit het Jazz Contest 2017 , met de band Awkwords toen en daar viel die al op met z’n eigen composities ook. Verleden jaar dan zagen we hem hier ook al in een meeslepend concert van het Nathan Surquin 4tet dus da’s meteen al een zekerheid, deze jongen ! Gionata Giardina (drums) mag dan wat later ‘Development’ inzetten, een meer uptempo nummer maar wel eentje van  een onmiskenbare klasse en wat een prima pianist weer ! ‘Micché’ vervolgt behoedzaam vertellend en met rake streepjes drum en cymbalen om daarna vorzichtig af te sluiten. Ook ‘Strong and Gentle’ laat ons de oren spitsen, dartel en elegant komt het voorbij fietsen, romantische rijmerij dringt zich hier al gauw  op  . Glashelder komen de zuivere en rijke pianoklanken zich in je oren nestelen en het mag best hoor, graag nog meer van dat ! Dat is mijn wens en zo heet het volgende stuk trouwens ook : ‘Wish’ en dat gaat rondjes draaien van vrolijkheid. Federico voegt daar welwillend zijn zegje op de snaren aan toe. Een pirouette op de toetsen danst zich verder op de drums en bekkens van Gionata die zich als fijne drummer laat opmerken. Wat drama volgt daarna met ‘Dark past, bright future’ alwaar ook Federico even solo in gaat en Gionata de drumsticks wat strenger hanteert. Voor een laatste keer gaat het glas bronwater hier dan vol, nu  met wat weemoedigheid, het is als een ‘Albatross’ die statig over de zee door het luchtruim klieft, sierlijke wendingen inbegrepen, in een never ending fly , als dat kon… Het luchtruim blijft dan leeg achter terwijl luid applaus de zaal vult, méér dan verdiend !

 



Winus


Zoals jullie weten programmeert de Jazzzolder graag jonge groepen en vandaag zijn er drie goede muzikanten uit Italië die werken vanuit het Brusselse. De bassist Federico Stocchi kennen we al van vroegere JazzContesten die we organiseerden. Maar alles draait vandaag rond de pianist Marco Marcelletti die ook de componist is en afkomstig is uit Milaan. Ze spelen al drie jaar samen en duikelen binnenkort de studio in voor hun eerste plaat op te nemen.

Wat spelen de drie muzikanten lyrisch en afwisselend met pittige accenten op de cymbalen van drummer Gionata Giardina zoals in het nummer ‘Micchè’. Ze houden goed oogcontact. We horen o.a. ‘lost freedom’ dat Marco schreef tijdens de lockdown met een rustig begin met een shaker percussie en mooie opbouw met vlotte snelle baslijnen. Ook leuk is ‘the errant train’ die toch uiteindelijk stopt : supersnelle pianoriffs met voortkabbelende passages. Elke muzikant kan zijn ding doen en soleren. In het tweede deel krijgen we een mooie lange toegift waarin bekkens en brushes afwisselen. We houden jullie op de hoogte als de plaat eraan komt.

 



Michel  'de Proes' Proesmans (JaZZZolder)


 

                    

 

 


 

 

 






 

 

 

   
     
    
    
 

Vrijdag 10 Mei 2024    concert 1 19:30 - concert 2  21:15 hr

 
 

 


Le Monde Merveilleux de Pépito



 
   
 



Pierre-Antoine Savoyat: trompet, bugel
Simon Groppe: piano
Fil Caporali: contrabas
Oscar Georges: drums


 


 
    
 

 

 

 

Le Monde Merveilleux de Pépito is een autobiografisch project van trompettist Pierre-Antoine Savoyat, wiens composities momenten en beproevingen van het leven oproepen. Via deze verhalen is het een ontmoeting van creatieve muzikanten op zoek naar vrijheid. Beïnvloed door de kwartetten van Wayne Shorter, Ambrose Akinmusire en Tom Harrell biedt de groep je een ontroerend moment vol humanisme.


.




 
 

 
 



 
                    
   
   

 

 

 

 

 

  


 
   
    
    

                    

 

 



commentaren - recensie(s)





 

 ...Pierre-Antoine Savoyat, de Pépito van vanavond,  zagen we nog niet zo lang terug hier met het Orson Claeys Quartet maar kennen we vooral alsnog als krachtige blazer en één der topguns van de composers hub van de Q-Some Big Band. Ik verwacht het concert van vanavond dan ook niet zo intiem te wezen als dat van vorige keer hier al is er wel de intentie om wat uit eigen ziel te gaan grijpen.  In de band herkenden we al Simon Groppe, een ferme Franse pianist die we ook al een paar keer met genoegen mochten smaken ( o.a. op de finale van het 6e Mechelse Jazz Contest, samen met de begaafde drummer Pierre Martin was dat, die toen als beste solist van de avond verkozen werd, een erg talentvol duo bleek dat in 2018 … ). Intussen is de band van start gegaan met ‘Can we start to love?’ en dat klinkt wat ongeduldig toch ?, net als die titel van die song… Het nummer staat meteen inderdaad vetter ook tussen de lijnen, met een heel beweeglijke drummer ook  (Oscar Georges) en gepaste soli op de toetsen. De songs in deze set zijn allen van de hand van de trompettist en zo volgt er nu ‘Sorry’ en dat klinkt meteen als een excuus ook (aan de geliefde ?...) Fil Caporali  (contrabas) mag daarna ‘Keeping the Hope’ gaan inleiden en dat klinkt zalvend aan/in den beginne…maar schiet dan uit de startblokken met vooral een energierijk drummer (op Red Bull.? ! )Simon Groppe houdt alles gelukkig aan de grond al slaat die ook al wel es de vleugels uit hoor. Hij is een geschikte aangever voor Pierre-Antoine wiens klanken als een mosquito op speed door de zaal razen. En jawel, vooral  Oscar Georges is heel welwillend  mee op het oorlogspad en persoonlijk vind ik het geheel wat veel drukte uitstralen maar de uitvoeringen zijn daarbij wél subliem te noemen ! ‘Nostalgia’ brengt dan de rust terug , al blijft Pierre-Antoine de hielen wel op de grond draaien…Een ‘ballade’ kan je dit stuk dan ook niet noemen. Het is weer  Fil Caporali die met z’n basargumenten komt zalven, bijgestaan door Simon en ook Oscar Georges beweegt zich nu op kousevoeten…Dat lijken voldoende sussende redenen  om ook Pierre-Antoine daarbij te winnen.  ‘Emergency’ is als afsluiter zoals de song als uitroep dan ook klinkt en heeft een ...jawel, bepaalde hoogdringendheid toch nu we aan het einde van de set gekomen zijn. Een heel wakkere set was het dus waarbij de bugel opzij bleef staan maar aan het applaus te meten werd ook dit quartet hier weer dik gesmaakt en da’s zoals we’t graag hebben !




Winus

 

 

 

 

Pépito is het koosnaampje voor de leider van de groep Pierre-Antoine Savoyat die bugel en trompet speelt. We kennen hem van de Q–Some Big Band waarin hij schittert met zijn typisch petje op. Hij trad vorig jaar november al op in de jazzzolder met het Orson Claeys Quartet. Verder schitterde hij ook al tijdens Dinant Jazz Festival 2019 met de ‘jeunes talents’. Hij is een Franse trompettist en componist, die sinds 2016 in Brussel woont.

Le Monde Merveilleux de Pépito' is een kwartet dat Savoyat de afgelopen jaren heeft ontwikkeld met zijn favoriete maten, Simon Groppe op piano, Fil Caporali op contrabas en Oscar Georges op drums. Drie Fransen en een Braziliaan uit België dus die samen muziek maken die zowel eenvoudig als geraffineerd is. Hij is niet altijd vanzelfsprekend in de lange nummers, het zit vol emotie en raffinement omdat de arrangementen goed doordacht en intelligent zijn. Uit de tweede set onthouden we vooral ‘Solitude’ met de lange fragiele noten waarin hij me doet denken aan de Noorse Arve Henriksen. De bekende standard ‘Just friends’ krijgt een aparte bewerking op bugel met een climax naar het einde.

Drummer en pianist houden mekaar goed in de gaten. Het geheel is echt coherent en de ritmesectie is solide. De breaks van pianist Simon Groppe (om in de gaten te houden) zijn allemaal zeer effectief met zijn snelle pianoriffs. Savoyat is dus ‘In Good Company’ zoals in het mooie rustige nummer voor de toegift dat gepaard ging met tempowisselingen en stevig drumwerk en trompet.

Hun debuutalbum 'Memories From A Winter Journey' van einde 2023 werd te koop aangeboden waarop ook een strijkkwartet en Ambroos de Schepper te horen zijn die zijn muziek nog meer nuance geven. Het is een introspectief album opgedragen aan zijn moeder. Elf tracks, zeven van Pierre-Antoine, één van Oscar Georges en covers van het beroemde ‘What a Wonderful World' van Thiele/Weiss, het prachtige ‘Lagrima’ van Diederik Wissels en ‘The Moods’ van Hendrik Lasure. Warm aanbevolen.

Hun debuutalbum 'Memories From A Winter Journey' kan je tevens hier terugvinden.

 

 

 

 



Michel  'de Proes' Proesmans (JaZZZolder)