HOME


JAZZ - WORLD MUSIC - BLUES - ROOTS



 









 



enr029




 

     
 
Walabix : 'invite Bart Maris'


     



Bart Maris, trompet; Quentin Biardeau, sopraan- en tenorsaxofoon; Valentin Ceccaldi, cello; Gabriel Lemaire, alt- en baritonsax, klarinet; Adrien Chennebault, drums

 




 

In Walabix heeft Bart Maris vier Franse wapenbroeders gevonden. Voor de opnames van deze cd hadden ze begin mei 2014 een warm-up tour.
De intro op sax doet exotisch aan en valt heel even, vaag, te associëren met Rudresh Mahanthappa. Die gedachte, als ze al opduikt, moet gauw baan ruimen, reeds voordat percussie en trompet zich aandienen. 'Ingram' klinkt als een vrije improvisatie van vijf muzikanten die hun tijd nemen om met een eigen drive iets op gang te trekken - een setting waarin Bart Maris zich als een vis in het water voelt, een improvisator tussen geestesgenoten. Samen ontbinden ze hun duivels, samen gaan ze loos en samen binden ze ook weer in.
Het openingsnummer lijkt er één om duivels uit te drijven, want daarna volgt met 'Iciba' iets van een aparte schoonheid. Iets wat past bij ochtenddauw, zo je wil een tegenhanger voor de standard 'Softly As In A Morning Sunrise', of verhaalt over een wandeling met rubberlaarzen in een polderlandschap - en dan kan je denken aan de cd 'Krommekeer' van Bart Maris met Lode Vercampt die een persoonlijk verslag leken te brengen van (een deel van) hun roots. In betrekkelijke rust, of liever, aan een rustig tempo in betrekkelijke rust gaat de muziek verder met 'Hotclu', dat heel dicht in de buurt komt van een duet van cello en trompet. Nog meer in de lijn van 'Krommekeer'.
Met 'Astrol' belandt de cd in de sfeer van vroege free jazz met verwijzingen naar Ornette Coleman met Don Cherry, Charlie Haden, Billy Higgins. Voor wie een beetje vertrouwd is met het parcours van Bart Maris komt dat niet als een verrassing, eerder als een vorm van thuiskomen. 'Legram' dat rustig aanvangt met ingetogen gestreken cello voert de luisteraar daarna met zachte drums en cymbalen over pizzicato cello pus grote holle trom en mooie blazers naar een intiem samenspel. Waarop glorieus 'Mat' volgt. Even lijkt het of een doedelzak zich in het spel mengt in een stuk waarin krachtige klanken zich in elkaar verstrengelen. Het leidt tot een collectief hoogtepunt dat wegheeft van een heldhaftig strijdlied.
De cd sluit af met een soort coda, getiteld 'Anve'. Het is een passend slot voor drie kwartier vrije muziek waarin Walabix en Maris een heerlijke ontmoeting verklanken. Dit doet reikhalzend uitkijken naar hun JazzLab Series tour deze maand.

 


 



Danny De Bock 





 



 
       

 


2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013

2014 2015 2016 2017 2018

 

 

 ©  JAZZEPOES 2018

 

 

HOME