JAZZ - WORLD MUSIC - BLUES - ROOTS



 









 






 

     
 
The Kingmixers : 'Riding with Mister Blues'


     



Gary Preston :  harmonica, vocals, keyboards - David Schade :  guitar, vocals - Anita Bonkowski :  drums, bass, keyboards

 




voor de zomer kreeg ik een mail van Anita Bonkowski met de info dat ze net met de Kingmixers een nieuwe blues-CD gereleased hadden en of ik ge´nteresseerd was in een exemplaar om te reviewen? Ja dus, want nu bleek dat The Kingmixers, een samenwerking van 3 bluesfanaten waaronder haarzelf , een muzieklerares met heel wat ervaring en podiumervaring met oa Johny Mathis, Englebert Humperdink of The Moody Blues !, hier al dikwijls ten lande tourden en ze zouden volgend jaar in Juni nog es terug komen ook ! The Kingmixers, da's een Canadees trio dat verder bestaat uit harmonicist Gary Preston en die kan ook al een indrukwekkend palmares voorleggen : deelde het podium met oa James Cotton, Otis Rush en Junior Wells. De derde partij in dit trio is een buitenbeentje, Dr. David Schade, professioneel sterrenkundige en die was medewerker aan het prestigieuze Hubble Space Telescope Medium Deep Survey project. Verder is-ie natuurlijk gebeten door het blues en jazzvirus en zo kom je toch wel aan een intrigerend trio, is het niet ? Afin, ik had er nooit eerder van gehoord wat niet mag verbazen als je een Canadees Trio bent en trouwens, hoewel Gary samen met Anita eerder al 2 CD's uitbracht, zijn The Kingmixers , door toevoeging van David , toch een eerder nieuw project en ik ben benieuwd welke muziekjes hier gaan uitkomen...Zoals ik eerder al zei, intrigerend dus want hoewel de ganse CD de relax van een , tussen haakjes, 'simpel', eerder oubollig of misschien beter gezegd 'oldfashioned' jazzblues combo uitstraalt, zitten er voldoende elementen tussendoor die maken dat je d'er toch ook van gaat houden. Zo is er met name op de eerste plaats de puike mondharmonica van Gary, niks geforceerds aan maar wel steeds met die quality feel die de middelmaat absoluut overstijgt. Ja, dan scherp je wel je oortjes , maar laat ons beginnen met het begin en da's meteen mijn favoriet van deze CD. 'Alone again' gaat, gedragen door de bass en drums van Anita Bonkowski, door een aanstekelijke uptempo shuffle waar de harmonica drive aan geeft en we tevens de solo op gitaar van David mogen smaken. De vocals zijn wat onderkoeld en zitten nÚt goed. Sterk dus en hoe meer je't draait, hoe beter je 't vindt ! Niet zo voor de 'Southern Train' die wij eerder nogal voorspelbaar en inderdaad ouderwetsig vinden, net als 'Sittin' on my porch', of misschien is het net een ietsje te gezellig? 't is maar hoe je't bekijkt. Ik heb dan liever het jazzy 'Jump the Q' van Anita Bonkowski met de mooie gitaarsolo van David en de uitstekende harmonica van Gary en ook de bassolo van Anita mag d'er hier best bij wezen. Ook 'Die trying' van de hand van David maakt het daarna weer gezellig en daar zit dat koortje natuurlijk ook voor wat tussen. Het is allemaal anders wel wat te relax en je kan het geheel mogelijk wat gemis aan strakheid verwijten ook maar 't heeft wel wat, moeilijk te omschrijven...Zo ook met 'Riding with Mr. Blues' , piano , vocals en mondharmonica en weer die fifties touch, badend in een 'cosiness' waar je wat moet van houden. 'What 'd I say', de welbekende cover van Ray Charles, mist zo de kracht van het origineel maar past verder wel lekker in het geheel. Honkend gaat 'Granny's at the wheel' dan van start en dat dan in hetzelfde spoor van de Southern train van daarstraks en ook nu geeft die mondharmonica wat 'schwung' mee. Volgt dan een buitenbeentje van een ander kaliber, wat gedacht van de instrumentale deun 'Creepin', een jazzy filmmuziekje,met een gitaar die gelijk op gaat met de mondharmonica, een mooi intermezzo is dat. Want 'Feel like lovin' gaat dan gelijk tempogewijs sneller en mikt naar New Orleans en daarmee gaan we een versnelling hoger en dat wordt daarna zelfs jiven op de 'Belgian beer boogie' en de 'double' en 'tripple' worden vast ook in Canada gesmaakt ! Swingend gaan we dan ook verder met 'Gotta Good Woman' en daar breekt Prestons' harmonica door en gaat heel wat vettiger door de bocht. Het swingfeestje neemt daarna een end en 'Living Easy' mag vrolijk en lichtvoetig afsluiten, een gospelachtig dingetje dat Mississippi gewijs uitfadend het veld intrekt... En dat was het dan, te nemen of te laten, waarschijnlijk veels te braaf voor de enen maar ongetwijfeld hartverwarmend relax entertainment voor een hoop anderen. In ieder geval is dit aanstekelijk genoeg om van tijd tot tijd nog es te draaien. Ik ben trouwens benieuwd op welke podia in BelgiŰ ze volgende zomer gaan staan, ik denk da 'k zeker es ga luisteren !   
 

 

 


 



Winus





 



 
       

 


2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013

2014 2015 2016 2017 2018

 

 

 ©  JAZZEPOES 2018

 

 

HOME