HOME


 

 

 

JAZZZOLDERBLAD  

 OVERD(H)ONDERD !  

GIGS 

 

 

 

INHOUD    ARCHIEF MUSIC ARCHIEF JAZZZOLDER

 
 
DATE PIC    
ARTIKELS


16/03 




    CD NEW ! MRT : Kreis  : 'Askr' - medegedeeld  
15/03






  voorstelling nieuw concert Mechelse JaZZZolder : "Piet Verbist Quartet" + recensie vorig concert :  "Dieter Vaganée Quartet"
14/03




  Toondist :  NEW CD-RELEASES MARCH 2019 - persbericht
14/03


  GENTJAZZ : Joan Baez op vierde dag Gent Jazz Festival, naast Julia Holter en Cowboy Junkies. Novastar opent voor Sting - persbericht 13.03
02/03 




    CD NEW ! MRT : Toine Thys  : 'The Optimist' & HAST : 'Eligy' - medegedeeld 
28/02
 
    Hnita Bergola Jazz BAR : Pilgrim  'Crosswinds' - concertverslag
27/02


  GENTJAZZ : Jamie Cullum, José James, Fred Hersch & WDR Big Band, Vincent Peirani en veel andere: Gent Jazz Festival lost lading nieuwe namen - persbericht
24/02




    CD NEW ! FEB : Alex Koo - Mark Turner - Ralph Alessi : 'Appleblueseagreen & Christoph Irniger Pilgrim : 'Crosswinds' - medegedeeld
18/02


    GentJazz : Primeur voor Gent Jazz Festival: Sting op minder dan 24 uur uitverkocht - persbericht 15 FEB
15/02  


    7th JazzContest Mechelen : registrations are open ! - medegedeeld
15/02 
 
    Jazztival Haacht - DAG 2 : Zaterdag 9 Februari - concertverslag 
         
festivalitis
JUN-JUL
 



13/03
  GentJAZZ 2019 - festivalblad - alle nieuws  
+ concertverslagen   

 

AUG
 

     jazz middelheim 2019 fEstivalblad - alle nieuws  +
 concertverslagen

NOV
 




  BRAND  2019 ! - Festivalblad  - alle nieuws  + concertverslagen   

                                                             
         



WEEKLY TWEETED IN THE WEEKEND


 

           
           
           
Toine Thys   HAST  Kreis 
           
'The Optimist'  

'Elegy'  'Askr' 

CD NEW !
            
           
info   info info    
           
Het begon nochtans onder een slecht gesternte. Annuleringen, sneeuwstormen,vluchten die afgeschaft werden, agenda’s die niet overeenstemden en zelfs een brand. Niet echt de gedroomde omstandigheden om aan opnamen te beginnen. Toine Thys is echter een doorzetter en iemand die weet van aanpakken. Het lukte hem uiteindelijk om iedereen samen in de studio te krijgen. In eerste instantie waren er de twee muzikanten met wie hij reeds meerdere malen samenwerkte: de Frans-Senegalese gitarist Hervé Samb (Salif Keita, Lisa Simone, David Murray, Youssou N’Dour) en de Canadese drummer Karl Jannuska (Lee Konitz, Kenny Wheeler, Mark Turner, Baptiste Trotignon). De Amerikaanse orgelist Sam Yahel (sidekick van onder meer Joshua Redman, Bill Frisell, Norah Jones en Maceo Paker) raakte zo in de ban van dit trio en hun repertoire dat hij meteen bereid was om mee te werken. Alles draait rond de composities van Toine Thys die verankerd zitten in de soul en de Afrikaanse muziek. De groovy Hammond-klanken krijgen daarbij een prominente plaats. De inventieve solo’s van Hervé Samb evenals diens hypnotische begeleiding (luister maar naar de akoestische gitaar in het openingsnummer ‘Lullaby Of Gounghin’) zorgen voor extra inkleuringen en dieptegang. Energie en spanning wisselen af met meer mysterieuze en ingetogen passages gevoed door de basklarinet van Thys en de gospel-getinte speelstijl van Sam Yahel. In zijn nummers verwijst Thys zowel naar zijn reizen in West-Afrika (‘Lullaby
Of Gounghin’, ‘The Optimist’) als naar een uitbundige carnavalnacht in Binche (‘Masks And Feathers’) en het verlies van zijn dierbare Oekraïense vriend en operazanger Wassyl Slipack (‘Cosmic Wassyl’). Er is zelfs een humoristische knipoog naar een aantal driftkikkers uit zijn onmiddellijke omgeving.

release Feb 1, 2019 


 
 
  H A S T is een instrumentale band met roots in jazz, rock en improvisatie. Hun typerende sound wordt het best omschreven als een
onversaagde verkenning van verbluffende eenvoud, riffs, en vrije improvisatie. Minimale soundscapes versmelten met noise elementen, als een unieke
mengeling tussen een Mondriaan en een Pollock. H A S T is mindblowing, earblowing en heartblowing. Een verkenning van extreme dynamieken, pure eenvoud en alles daartussenin.


2018 : Laureaat STORM! Contest
2017 : Winnaar Jazztract Gent Jazz Festival
2016 : Laureaat op Theater Aan Zee

Line-up:

Rob Banken - altsax
Artan Buleshkaj - gitaar
Roeland Celis - gitaar
Cyrille Obermüller - contrabas
Elias Devoldere - drums







release Mrt 1, 2019
 
 
Hallo,
Wij zijn Kreis, en stellen u graag ons debuutalbum voor, genaamd Askr.
Het album werd opgenomen mei 2018 en werd 7 maart dit jaar gereleased in eigen beheer. Askr is oud-noors voor een Es. In Noorse mythologie zou de Es Yggdrasil, de Wereldboom, negen werelden verbinden. Op dezelfde manier proberen wij alles wat ons beïnvloedt samen te brengen in onze muziek. Askr zou ook de naam zijn van de eerste man op aarde, gemaakt uit een Es. Wij hopen dat u geniet van onze eerste worp.

Kreis is een trio dat op de wip zit lussen lyrische jazz, mijmerende kamermuziek en het suggestieve van filmmuziek. Zachtmoedig en melancholisch verkennen ze de grenzen van compositie en improvisatie.


Line-up:

Benjamin Hermans, saxofoons & klarinet Stan Maris, accordeon & composities Kobe Boon, contrabas







release Mrt 7, 2019
 
 
   
           
     
 
   
           
           

 


NIEUWSBLAD

     
     
 
   
 



Creative and Improvised Music from the Netherlands

 
     
  new CD-releases - March 2019

 
       

 
   
     
     
 
     
     
 
 
     
     
 
     
   
 

 
     
 

     


OP vrijdag 22 FEBRUARI 2019 om 20.30


Hnita Jazz Bar @ Bergola, Kerkhofstraat 4, 2220 Heist-op-den-Berg (onder Bar Bistro Maginique)

 

 


Christoph Irniger Pilgrim (CH)

 

 

 

De Zwitserse groep Pilgrim behoort tot het beste wat de eigentijdse Europese jazz te bieden heeft. Onder leiding van tenorsaxofonist Christoph Irniger verkent het kwintet sinds 2010 vele muzikale gebieden, van intimistische kamerjazz tot opzwepende jazzrock. Hun nieuwste cd Crosswinds verschijnt, net als de vorige, op het boeiende Zwitserse label Intakt Records. “De slepende, verslavende groove kan het handelsmerk van Pilgrim genoemd worden. Een groove waarin jazz, blues en rock op prachtige wijze samenkomen,” aldus Ben Taffijn op www.draaiomjeoren.com.



 
     
 

concertverslag


Christoph Irniger (tenorsax), Dave Gisler (gitaar), Stefan Aeby (piano), Raffaele Bossard (contrabas), Michi Schulz (drums)

 
     
     
 

 
     
 

 

...Kom ik hier eindelijk ook es, op deze historische plaats waar Hnita ooit als jazzclub begon, jaren 50 van vorige eeuw was dat met Juul (Anthonissen), stichter en jaren kapitein aan het roer. Aan de wand hangt het renovatieplan van de Hnita jazzhoeve, mij dan wel weer zeer bekend van jarenlange concerten van dikwijls ook Amerikaanse topmusici die in de tijd allen een hartelijke ontvangst en daarbij degelijke Vlaamse boerenkost voorgeschoteld kregen , de gastvrijheid waar we om bekend zijn… De plannen voor de renovatie ogen ambitieus en zijn ingrijpend en lopen tot in 2022 maar van het moment dat de concertzaal en podium er terug in een meer dan opgefriste staat zullen staan , dan vermoedt Peter dat er alweer concerten zullen doorgaan….Intussen zit de Hnita jazz club hier vrij goed in Bergola in een zaal met een goed geluid en plaats voor zo’n 85 concertgangers en het authentieke gevoel is onbetaalbaar ! Ik kom vandaag afgezakt voor een band die’k in 2015 leerde kennen en die me toen al aansprak voor de manier waarop Christoph Irniger, de frontman saxofonist en de band Pilgrim jazz benaderden en er mee omgingen. De manier van verhalen vertellen sprak mij toen al aan…Terwijl ik wat aan het rondkijken ben en een enkele Stella drink (ja, ‘k moet nog rijen vandaag en dan neem ik geen enkel risico)…al had er evengoed een Westmalle Tripel kunnen ingaan, denk ik zo achteraf… dus terwijl ik wat rondkijk en met Peter de renovatieplannen wat bekijk, komen de liefhebbers binnendruppelen . Er zijn er zo’n 25 die op voorhand ingeschreven hebben maar Peter hoopt toch op meer…


 
 


 
 

Uiteindelijk denk ik dat we zo met z’n zestig zijn want de zitjes zijn aardig bezet, ’t kan best meer volk geweest zijn ook…Er moet nog beslist worden of het concert in 2 stukken, 2 sets gaat of dat we in 1 langere set doorgaan tot het einde wat mij eerlijk gezegd geschikter lijkt. Het zal half negen wat gepasseerd zijn als Peter dan het woord neemt, de band aankondigt en meteen meegeeft dat het concert zal bestaan uit 1 set. De vijfkoppige band heeft intussen z’n plek gevonden op het podium en de band komt verkennend binnengestapt met Christoph eerst solo aan de sax, begroetend lijkt het en uitnodigend….Free swingend valt de band bij met heel beweeglijk drumwerk en een eerste keer Dave Gisler opvallend op gitaar. Raffaele Bossard, op bas, brengt wat rust en opent het venster naar Stefan Aeby op piano en da’s meteen ook een blik op een andere dimensie met die reverb op de keys. De sound van de piano gaat immers via een elektronische module naar de PA, iets dat Stefan aan en bijstuurt via een regeleenheid, een ‘kaske’, binnen handbereik….de sax die zich inpast , elektronica aangestuurd door Dave , gevolgd door een erg mooie gitaarsolo , roffelende, stuwende drums en je voelt ze naar een eerste climax gaan, we staan intussen 30 minuten verder en dit was al erg boeiend ! Christoph bedankt voor het applaus en benoemt de stukken die net gespeeld werden.


 

   

 Dat was nog niet uit het net verschenen album maar kwam uit eerder werk : ‘Mondays’ (uit Italian Circus Story) en daarna volgden ‘Acid’ en The Kraken’…Tijd nu om uit het nieuwe album te putten en vervolgen doen ze met titelsong ‘Crosswinds’ dat vanuit die andere pianodimensie binnen sluipt. Net als door een waas van mist komen de Zwitsers dan vanuit de bergen met Christoph vooraan omgeven door bevreemdende elektronica, percussie en een bas die het gordijn verder open trekt. We komen dan terecht in een soort van melting pot waarin iedereen zijn portie bijvoegt tot iets dat leidt tot een mix van gezamenlijk goedkeuren en voldaanheid, een sfeervolle mix die werkt !


 

 Vanuit dat tevreden gevoel verrijst dan langzaam en wat lieflijk ‘Aeon’ , een compositie van Raffaele, een stuk dat uitmondt in opgewonden enthousiasme. ’Point of View’ oogt daarna heel wat ‘ernstiger’ met een frontman die zijn argumenten echter heel beheerst voorlegt wat de kompanen dan eensgezind beamen en dan goedkeuren, mooi ! en dat was er weer eentje van Christoph zelf…Die neemt nu terug het woord en plaatst het nieuwe album in het juiste perspectief : een gegeven van verschillende meningen en de dialoog , niet alleen tussen muzikanten maar evengoed een innerlijke dialoog en hélemaal niks maar dan ook niks met politiek te maken ! En , om de enige set vanavond nu te beëindigen kondigt-ie ‘Big Wheel’ aan, de openingstrack uit de nieuwe plaat en dan ...

 
     
   
     
 

 …‘the big wheel keeps on turning’ …en da’s een stuk met een pianosound die meer in deze wereld staat. Dave brengt dan een geweldige solo terwijl bas en percussie het rad aanslingeren en Christoph weer op het voorplan komt om ook geïnspireerd af te ronden. Een uitbundig applaus volgt en, na wat shouts en een aandringen vanuit het enthousiaste publiek volgt dan de finale afsluiter, ook al omdat Pilgrim gelooft in ‘Peace in the End’ en da’s een poëtisch stuk, uit het ‘ Octopus’ album met z’n trio uit 2015 (met Raffaele op bas en de Israëlische drummer Ziv Ravitz op drums), vandaag hier in schoonheid gebracht met alleen Raffaele als begeleider. Mooi is dat om te eindigen, we schaffen ons dan ook graag ‘Crosswinds’ aan, praten nog wat na met Christoph en in het buitengaan met de band . Een prachtavond ware het geweest , ware het niet dat mijn toestel faalde bij het nemen van het laatste shot : de afscheidsgroet aan het publiek vanaf het podium bij het einde van het concert, ja, da’s pech, volgende keer beter…

 
 
   

 
     
  Winus 

 
     
     
 
     
     
 
 
     
     
 

 
  From February 15 the registrations for Jazzcontest Mechelen 2019 are open. You can send demos until 30 April. Semi-final last weekend of June and the final on Friday, August 23 at Hof van Busleyden! Registration on www.jazzcontestmechelen.be
 
     
 
 
     
     
 
 
 




 

Jazztival Haacht -  DAG 2 : Zaterdag 9 Februari, een concertverslag

 
Na een eerste editie in Februari 2017 , succesvol heet het, kreeg Jazztival Haacht nu een tweedaags vervolg, verleden vrijdag en zaterdag , 8 en 9 februari.
Initiatiefnemers Marco Epis en Katrin Vandeputte (samen in de sferische jazzformatie EpiSphere) kregen daarbij steun van de gemeente Haacht en, aan de geprogrammeerde formaties te zien loonde het best ook de moeite om langs te gaan op dag 1, maar kon ik helaas deze keer , wegens elders op vrijdag, slechts aanwezig zijn op topdag 2. Nochtans loonde dag 1 beslist ook een bezoek en een luisterend oor waard en bleek de zaal, het GC den Breughel, ook dan al vol met liefhebbers te zitten. Best te begrijpen als je wat plaatselijk talent (EpiSphere zelf en daarna Haachtse Els artois met haar topbegeleiders, ons welbekend, de pianist Bram Weijters, bassist Chris Mentens en drummer Herman Pardon) naast wat hedendaags hoofdstedelijk geluid van ‘Two Times Nothing’ zet, een urban , wat electronische band met groovy beats. Mooi is dat en de verwachtingen voor vanavond zijn dan ook gespannen met ook nu weer 3 bands waarvan één international op het podium. Bij aankomst blijkt het Jazztival wat kleinschalig, géén foodstands of merchandising en eigenlijk gewoon een avondlijke concertenreeks in een mooie zaal zonder hoog podium. Enkel staanplaatsen waren aangekondigd maar gelukkig zijn de comfortabele stoelen eenvoudig maar te nemen out of the pack en maak je zo je eigen plaatsje waar je maar wil en dat bleek uiteindelijk te leiden tot 3 of 4 rijen , ik tel en schat vanavond zo’n 60 tot 70 man wat maakt dat de zaal gezellig vol lijkt maar het eigenlijk ook niet is. Hier mocht meer volk in want voor de prijs hoefde je het niet te laten : € 10 per concertavond en voor een gans festivalticket betaalde je vast minder. Die prijs lijkt me, zachtjes uitgedrukt, te democratisch,te goedkoop, zeker als je een ambitieus programma neerzet zoals vanavond, wat een hogere inkomprijs rechtvaardigt. We worden écht verwend vanavond want het geluid zal superieur blijken, daar valt niks op aan te merken en, zoals je wellicht weet, ben ik daar nogal ‘ne moeilijke’ in … Men houdt zich graag aan een strikte avondlijke tijdslijn wat betekent dat het programma stipt van start zal gaan om half negen met een pauze tussen elke act in. Een propere organisatie vind ik het en het doet me plezier om tussen de aanwezige muziekliefhebbers ook andere jazzfanaten zoals Eddy en zijn kompanen van Appeltuinjazz Leuven te herkennen. Half negen zijn we aan de start als de presentatrice keurig wat praktische info meegeeft, de eerste band en de muzikanten voorstelt.



Trio Y el Mar


  

                                                                                                                                 © Tim Daemen


Dit trio met frontman Tim Daemen (o.a. Muze Jazz Orchestra) had ik op voorhand wat anders ingevuld want ik verwachtte eigenlijk Tim Finoulst op gitaar en bassist Martijn Vanbuel. Vanavond echter staat hier de verder ook voortreffelijke Rob Vanspauwen aan de contrabas en die is eveneens bekend vanuit ondermeer het Muze Jazz Orchestra. Op gitaar is het voor mij ook een kennismaking met Raf Hendrickx uit het Hasseltse en die was eerder reeds te gast op JazzatHome Mechelen (alwaar ik ‘m toen niet zag wegens ik wellicht aan ’t foto’s schieten op een andere locatie toen…) maar die kan je ook kennen uit zijn trio met trompettist Jos Moons en Jens Similox aan contrabas. De band voert je met soft latin tunes naar de Canarische eilanden en verder , dag met het handje dus naar Februari met z’n kouwelijkheid en sch..weer hier ! De kracht van dit trio is niet alleen de wat ongewone samenstelling, het samengaan van contrabas, elektrische gitaar en trombone maar vooral ook de onvoorspelbare en eigenzinnige samenstelling van het gebrachte programma, de songkeuze. Naast Cole Porter’s ‘I concentrate on you’ en de meer hedendaagse Chick Corea tune,het passionelere‘Armando’s Rhumba’ krijgen we zo ook het onverwachte ‘Amarillo Barbados’ van gitarist Bill Frisell (uit diens album ‘ This Land’ geeft Tim nog mee….) Da’s uiterst geschikt voor Raf Hendrickx dan die mooie soli neerzet. Misschien het mooiste nummer volgt daarna en da’s er dan weer eentje uit een samenwerking van trombonist Glenn Ferris met de Franse bassist Henri Texier. Tim legt veel gevoel in z’n trombonespel, een uitermate geschikt gevoelsinstrument is het, da’k meen dat een tijd ondergewaardeerd werd maar nu wél terug aan het opkomen is bij de jeugd (zie bvb. Nabou Claerhout…) …Feestelijk vrolijk gaat het trio er uit met een eigen compositie die ook een geschikte titel meekreeg : ‘samba voor het konijn’ wat dan zoiets als’ samba para el conejo’ zou moeten zijn. Een hartelijk applaus volgt voor het ferme trio dat deze avond een warme instapper gaf. Een pauze volgt en dan is het uitkijken naar een man die ‘k sinds een concert in de Mechelse JaZZZolder in 2007 niet meer terug zag : de Belgisch-Italiaanse gitarist Fabrizio Graceffa...



Fabrizio Graceffa Quartet






Je kan en mag dit hedendaagse Fabrizio Graceffa Quartet niet vergelijken met het toenmalige kwartet uit 2007 want het is een gans andere bezetting. In de tijd zat Yves Peeters nog achter de drumkit, Axel Gilain speelde de contrabas en Peer Baierlein aan trompet voerde het weerwoord aan Fabrizio, toen braaf nog op een stoel gezeten.... Later volgde er blijkbaar nog een Fabrizio Graceffa Band, een samenwerking met een aantal indrukwekkende medespelers als Teun Verbruggen, Jean Paul Estiévenart, Nicolas Kummert o.v.a. en zat Fabrizio een paar jaar in Frankrijk waar die als sideman de Parijse band Lenox bijstond (2012-2014).
Starten doen we vandaag heel melodieus met ‘Gardens’ en ook ‘Every Days’ bewandelt dezelfde weg. De beweeglijkheid van Fabrizio valt op, samen met de groepsklank, allemaal apart zijn het zeer lekkere componenten waarvan ik er een aantal voor het eerst hoor concerteren. Igor Gehenot kennen we natuurlijk als een héél stijlvolle klassepianist maar Jacques Pili op elektrische bas is mij onbekend en ook Adrien Verderame, de broer van Mimi, hoorde ik nog niet eerder maar laatst genoemden blijven nu wel even in me geheugen hangen ! ‘A Walk across the Countryside’ wandelt over hetzelfde melodieuze pad en een bassolo kronkelt zich daar wellustig door....’ Wake up’ is daarna een ontwaken met Igor aan de orgelkeys en Jacques begeleidt even later de ochtendgym. Het stretchen en nerveus inplannen van een drukke dag is dan weer aan Fabrizio die alles ook nauwlettend in de gaten houd en zijn band orchestreert. Adrien legt accenten waar nodig, zalft en streelt en maakt indruk met z’n drumwerk. Fabrizio neemt dan een eerste keer het woord, stelt z’n kwartet voor en vervolgt met ‘Waiting’, een vertelling waar ook piano en bass hun zegje kunnen doen. Mooi, maar dit had wat langer mogen duren, lijkt mij. Cymbalen, piano en gitaarelectronica hebben het daarna over de herfst in ‘November’, de vallende bladeren, zacht wiegend in de wind zie je d’er zo in gedachten bij...Die wind gaat trouwens aan het opsteken want het tempo gaat wat omhoog. Echt snel wordt het niet, het is eerder een dansend rondzwieren van bladeren en figuren in de wind met een Fabrizio solerend, nooit luidruchtig maar wél met veel inhoud. De mooie pianosolo die volgt van Igor is die van de tuinman met z’n hark die reguliert, de afgevallen bladeren netjes op mooie hopen bij mekaar rijft...Volgt een geweldige drumsolo van Adrien Verderame die de song mag afronden, ja, da’s wel af hoor ! En zo zitten we al aan het laatste nummer. ‘When the Kids are gone’ laat verder onder het intussen bekende muzikale proza tot iedereens verbeelding spreken. Tevreden shouts en een stevig applaus bedanken Fabrizio en z’n formidabele band voor dit schitterende optreden en ik ben benieuwd wat Ramón Valle met zijn trio hier nog aan toe te voegen heeft...


 het Fabrizio Graceffa Quartet , samen met de organisatoren van het festival ©  Jazztival Haacht


RAMÓN VALLE TRIO


       

 
Terecht staat Ramón Valle vanavond hier als topper gepland want hoe schitterend de vorige formaties ook waren, d’er is hier vanavond maar 1 international en die mag dan ook vanavond en gelijk het tweedaags festival afsluiten. Ramón nam in 2017 nog het album ‘The Time is Now’ op in dezelfde bezetting zoals we hem vanavond hier zien aantreden, maar dan zonder oude vriend , trompettist Roy Hargrove, die ons helaas veel te vroeg ontviel, verleden jaar nog, begin November. Begeleiders zijn de eveneens Cubaanse Omar Rodriguez Calvo, aan de zoetgevooisde contrabas en de Nederlandse Jamie Peet op drums. Niet verwonderlijk, die Nederlandse drummer want Ramón zelf woont al meer dan 20 jaar in Nederland maar trekt wel de wereld rond met zijn trio en brengt vanavond zijn pianojazz, muziek van de bovenste plank en zeg maar gesneden uit onmiskenbaar Cubaans hout.... maar gelijk ook niet zoals je dat zou verwachten want als je Cuba zegt dan denk je natuurlijk direct ook aan rumba, mambo, salsa en son. Denk je daar bovenop aan jazz , dan zit Buena Vista Social Club natuurlijk ook meteen in je geheugen. Bekijk het vanavond best even anders en kijk naar het gegeven : een pianotrio , bas en drums : een heel ritmische drive en something completely different : dames en heren : Ramón Valle "het andere gezicht van de Cubaanse jazz".
Aan de start met ‘The Little Prince’ klinkt het of er een muziekdoos open gaat, onschuldig en kinderlijk wat wellicht de bedoeling ook is. Maar dan komen we al gauw in een stroomversnelling terecht met de héél zangerige bas van Omar Rodriguez Calvo en alerte drums , een ietsje té vind ik het in den beginne, van Jamie Peet. Ramón kondigt telkens de nummers aan en geeft er ook wat uitleg of commentaar bij.
 
  

© Erik Van Eycken

 
‘Little, irreplaceable things’ vervolgt in eenzelfde hoog tempo dat deze set zal typeren, het gaat in een rotvaart vooruit ! ‘Mamita yo te quiero’ (‘Mama, ik hou van je’), dan zou je toch verwachten dat het wat richting ballade zou gaan ? maar niet hoor, deze wordt gedreven door eenzelfde Cubaans temperament ! Wat bezinning volgt dan wat later met ‘ Andar por dentro’ en d’er komt een donkere sluier voor de zon hangen, een rustmoment is het met veel dramatiek...een donkere sfeer hangt er nu ondanks de vlinderlichte vingers van Ramón...Dit vind ik wat hebben, is mogelijks de beste song uit de set...En dan gaan we terug latin met een nummer voor een groot danser : ‘Baila Harold Baila’ en de warme zon schuift terug binnen, temperament én passie...yeah ! De lange vingers van Omar Rodriguez tokkelen een ferme bassolo en Jamie laat de drums roffelen. Dit is wel een erg meeslepend nummer, zou ik m’n mening van daarstraks niet herzien en dit nummer de hoogste score geven? En dan , om te eindigen volgt Ramón’s ‘signature’ nog.

 

© Erik Van Eycken

 
De song ‘Levitando’ zet een punt achter de voorstelling met een mixture van classicisme en Cubaanse eigenheid met een einde dat zich vingervlug solo op piano uitrolt. Alle gespeelde nummers vanavond waren van eigen hand . Het publiek hier lust er pap van en beloont het trio met een uitbundig applaus. Schitterend optreden was het ook en het is met een voldaan gevoel da’k wat later de deuren hier achter mij dicht trek. Mercie Jazztival, het lijkt mij da’k volgende editie wel es helemaal wil meemaken...
 
 
Winus 

 
 
     
     
     

 

 

 


CD NEW FEB
        
       
info   info  
       
APPLEBLUESEAGREEN (a literal translation of the Flemish word 'appelblauwzeegroen') is a color with an ambiguous personality. It WANDERS LONELY somewhere in between the DUNES of green and blue. The now GHOSTLY origins of this expression are unclear and its meaning has changed in the MARCH of time.

BUT APPLES ARE GREEN. THE SEA IS BLUE. Perhaps if the BODILY parts would have been MIRRORED, it could have changed the course of its PILOT. Fortunately, even though the composition of the word has been resting in a DORMANT state, by no means are we planning for its FUNERAL.

APPLEBLUESEAGREEN is a shifting FLUID, offering FREEDOM within imaginary WALLS. We each look at its PARADE with a different GAZE.


reases March 1, 2019 


 
 
  The quintet Pilgrim, founded by Zurich based tenor saxophonist Christoph Irniger, has become over the years one of the most exciting ensembles in young European Jazz. After the highly praised group’s latest vibrant live album 'Big Wheel', Pilgrim presents now their fourth recording 'Crosswinds'. On this gorgeously considered, but luxuriantly open new recording the quintet uses ambiguity as a tool. Some compositions are freely improvised, while others are completely notated, yet most lie in between, with an elasticity that reflects a life of freedom, where informed choices are made spontaneously. The accompanying soundtrack oscillates between enigmatic reflection and wild eruptions, although the band creates a dense, all-round sound which is hard to categorise.

For Pilgrim finished musical notes are no more than a heading, the subject of an unwritten story or a door leading to another free musical space. No matter which musician takes up a subject, each tells the story differently. What cannot be enforced or imposed in deliberately controlled action leaves its traces in subconscious processing. It can surface again and crop out in differently maturated qualities. The surprising turning points in Pilgrim’s music indicate that this is not wishful thinking or platitude. It ensures that the group’s playing remains sharp and really happening. In the Liner Notes Peter Margasak writes: “On Crosswinds Pilgrim expresses the incomprehensible—the ineffable—but it, the quintet does so with ravishing beauty, humanity, and tenderness. Irniger and his bandmates have developed a richly contemporary sound that melds ideas from some of the most harmonically advanced thinkers in the US with a distinctly European flavor heard most explicitly“.


 
 
 
       
     
 
      concertverslag  
       

 

 ©  JAZZEPOES 2019

 

 

up again !

 

 

HOME